Fotoserie: Kleine wereld langs de Maas

We hadden een doel gehad niet ver van de Maas en ik besloot dat we daarna wat rond zouden rijden. De mist zou op gaan optrekken maar daar geloof ik allang niet meer in. Ik vind mist zo erg ook niet, zo’n kleine wereld langs de Maas is in mijn opinie vooral fotogeniek. Ik kom sowieso graag langs het water, alsof de stroming mijn hoofd leegmaakt. Na dagen van lamlendigheid was een verzetje sowieso een top idee, hoewel guur had ik geen last van de kou. Ben sowieso verwend ik hoef alleen maar te zeggen welk weggetje ik in wil en waar hij moet stoppen. We dwaalden wat. De mist slokte hele gebieden op en was op sommige plaatsen zo dik dat alleen de navigatie wist waar de afslag was. Om een halve kilometer later opeens weer te verdwijnen alsof fotograferen een spelletje is. Voor even was ik bang dat de mist op ging trekken om als laaghangende grijze massa te blijven hangen wat, behalve om dat ene gebouw, gewoon niet mooi is.
Een laatste weggetje verdwaald tussen lege weilanden brengt ons zo dicht bij het water dat overstromingsresten onder de banden glibberen. Voorzichtig banjer ik over mottige stenen en geniet van de natuur. Een schipper zwaait als hij in de niets verdwijnt en dan vind ik het wel weer genoeg. Mist is fotogeniek maar een zonnetje wat doorbreekt had ik ook wel leuk gevonden.