Een afgevallen blad
Glijdt langzaam langs
Een bijna witte steen

Voor even is de naam bedekt
Die iedereen die hier passeert
Uit zou moeten spreken
In leegte en herinnering

Want vandaag en elke andere dag
Moeten we hen die voor ons stierven
Herinneren
en hun daden voor ons laten spreken

Zodat we niet vergeten
dat die bijna witte steen
Ooit een mens was
En nu een naam alleen