Een eerste vermoeden een paar weken geleden, schoot daar nou een koolmeesje uit het huisje? Bliksembezoek en afgekeurd of direct door naar de makelaar? Ik wist het niet maar stiekem hield ik wel de huisjes in de gaten.

En behalve dat ruien de katten en leg ik de plukjes haar, zeker die extra zachte van Mickey, op een hoek van een plank over de punt van een spijker. Ze zijn steeds weg maar dat zegt niets over bewoning in het huisje. Misschien beter gevonden of zoals de huidige prijzen betaamd, toch te duur.
Tot ik op een welverdiende en uitzonderlijke mooie lentedag, van de week, op mijn bankje zit en iets hoor. Maar zodra ik opkijk zijn de meesjes weg. Geduld hebben ze maar aan de insecten in hun bekje weet ik één ding zeker, ze hebben ergens een nest.

Mijn geduld, een uitermate interessant hoofdstuk ook, wordt beloond want ik aanschouw het fladderende paar en één ervan schiet zo het huisje in. Dag rupsje Nooitgenoeg, nou ja met kleintjes ìs het ook nooit genoeg en terwijl Mees alweer vertrekt besluit ik mijn camera even te halen.
Met regelmaat komen en vertrekken de Meesjes uit onze tuin en keren terug. Ik herken hun getrippel op het schuurdak, het gehops in de kleine berkenboom en ook het gefladder hun huis uit, doortrapt snel en geluidloos erin gevlogen, alweer.

Ik word gewantrouwd, ik schiet alleen foto’s zeggen helpt ook al niets. Maar wie vertrouwd zijn nieuwe buren nou meteen? De kat uit de boom kijken is misschien een beetje fout spreekwoord maar ze doen het wel. Tot de katten echt komen, dan kijken ze van veilige afstand en houden zich muisstil, ook al zo’n vreemd begrip in de situatie.

Van een afstand aanschouw ik het stelletje, er worden insectjes overgegeven, liefdevol gefladderd naar elkaar en misschien af en toe een nieuwtje, het vrouwtje vliegt het vaakst het huisje in weet ik nu. Meneer Koolmees heeft een dikke effen stropdas op zijn buik, het vrouwtje ook maar smaller met vlekjes. Zij vliegt het vaakst het huisje in, zien is leuk nu het fotograferen nog.

Verder weg zitten gaat niet, te weinig zoom, maar uiteindelijk op goed geluk in een rare hoek want plantenhanger, wordt mijn geduld beloond. Ik herken hun gedrag ga klaar zitten en krijg net voor het licht me verlaat, zowel mannetje Mees als vrouwtje Mees op de foto en kan oprecht zeggen dat de nieuwe buren schuw maar erg fotogeniek zijn.