Dit wordt geen blog voor mensen met een tandartsenfobie. Een maandje geleden begon het met een bultje op mijn tandvlees. Onschuldig niet pijnlijk wel bij een bekende kies. Bultje ging niet weg en omdat ik niet dom ben vond ik dat de tandarts dat bultje weg mocht halen. Uit en thuis een uur inclusief ikbenzieligenmagnaardekringloopboeken kopen-rondje dacht ik. Het werd iets langer.

De eerste behandeling had ik achter de rug toen ik smerig verkouden werd en de tweede afspraak afzei. Een verminderde weerstand en zulk geëtter in mijn mond dat is niet verstandig. De verkoudheid ging en kwam weer terug en ondertussen was er was rottigheid, groene rottigheid. Ik zat overduidelijk in een vicieuze cirkel en mijn tandarts heeft een speciaal luchtreinigingsapparaat, een spatscherm waar de gemiddelde lasser nog jaloers op is en een lampje waardoor je hem niet aan kan kijken en ook nog een mondkapje. Plus dat spoelen met afbijtmiddel hij is beter beschermd dan de bejaardenzorg in dit land.

WKB twee
Met minder stress ging ik naar mijn tweede afspraak. Hij vroeg hoe mijn bultje was, plat eergister nog doorgestoken was groenig. Vond ‘ie heel wat, waren niet veel mensen die dat durfden. Hij jutterde mijn drie 19mm diepe (lange?), volgens hem, hele mooie kanalen uit en goot ze vol met wc-reiniger. Ik rook ondanks verkoudheid nog prima om dat thuis te brengen. Hij deed er een vulling op die aanvoelde als een stuk hard geworden kauwgom en ik toog naar de kringloop.

Nood tandarts
Kort na het diner ging het mis. Kloppende pijn, uitstraling ik nam een dosis paracetamol en ibuprofen en ging een slapeloze nacht tegemoet. Ik belde ’s morgens mijn tandarts die niet op vrijdag werkt en vroeg zijn voicemail of de pijn normaal was en hoorde niets meer. Ik hield het de dag vol, maar ’s avonds was de pijn dermate erg dat ik de noodtandarts belde. Ik kon die avond, gisteravond, meteen terecht in Den Bosch en keek geschrokken naar de vers geschoten foto. De ontsteking was gegroeid en het was helemaal niet vreemd dat ik pijn had. Zou je denken? Die donkere vlek zat er gisteren nog niet! Ik woog mijn opties stelde alle vragen die ik had en ging enigszins huiverend, zou je denken, in de stoel liggen. Ik ben namelijk de gelukkige eigenaar van al mijn tanden en kiezen, zelfs mijn verstandskiezen mochten blijven. Oftewel het laatste wat er getrokken is zijn mijn melktanden- en kiezen en had al het vermoeden dat mijn vader met een zakdoek niet helemaal vergelijkbaar was.

De tandarts, een Zuid-Afrikaanse vrouw zette de muziek wat harder en begon eraan. Ze wiebelde op geniale wijze de verdovingen erin, ik voelde er niets van maar ja ik stierf al van de pijn in mijn bek. Geduldig hield ze me in de gaten en terwijl de verdoving werkte hoorde ik opeens Pink beginnen, welk nummer is dat ook alweer..? De tandarts neuriede geconcentreerd mee en even later schalde Pink there is so much wrong there is so much wrong door de ruimte. Om zoveel sarcasme moet ìk zelfs lachen maar niet als boer en met heel wat minder kiespijn.