Niet meer kakelverse kippen opknappen
Thuis

Niet meer kakelverse kippen opknappen

Ergens verscheen één der kippen al tussen de foto’s op mijn blog, maar doordat die kip nog wat aandacht verdiende liet ik het daar vooral bij. Ik ben niet zo kunstig, maar vorige week was ik die kale kippen zo beu dat ik zonder op te letten de eerste kip uit de tuin greep en door 3 rode mieren tegelijk in mijn klauw werd gebeten. Of gestoken, weet ik veel hoe zo’n mormel dat doet. Snap het wel hoor, de buik van de kip zat blijkbaar vol met eitjes en vormde de stabiele basis van hun eh heuvel? Nest? Burcht? Het zal me jeuken want dat was wat het deed, ik ben niet zo van de insecten. En dus schudde ik kip zolang dat ik het eventueel aanwezige publiek geld had kunnen vragen en spoelde die bijtgrage monsters er uiteindelijk maar gewoon uit. Een smerig buitje dwong me naar binnen maar ik was wel zo slim geweest kip niet op dezelfde plek terug te zetten.

Krakers in onze kippen!

De dag erna pakte ik, heel wat voorzichtiger kip 2 en vond daar een nest zwarte mieren in. En vond ook rode mieren en eieren. Waren dat niet twee soorten? Het nest was bepaald niet kleiner dan die ander en ook die kip schudde ik leeg. Beide kippen verhuisden naar onze multipurpose tafel waar al snel bleek dat mieren hardnekkige kleine ettertjes zijn. Frans regelde de rest van het zootje krakers en toen was het eindelijk tijd om de ooit eens aangebrachte nogal liefdeloze verfresten van de kippen te pulken en schuren. Eén der kippen bleek nog een oude verwonding te hebben onder die lelijke verflaag en dus knapte Frans dat ook nog op. Het litteken werd zorgvuldig gelijmd en weggewerkt onder een mooi laagje basiswit. We konden het ons niet veroorloven één der kippen te missen everbody needs a friend right? Helaas moesten onze creatieve uitspattingen (niet letterlijk) nog een dagje wachten de verf moest drogen.

Maar de avond erna toverde Frans op mijn verzoek de verf en kwasten tevoorschijn. Ik kreeg spontaan zin om de hell uit een kwast te rammelen op de rand van een zelfgemaakte ezel maar de kwasten bleken ernstig nieuw. Frans begon ijverig een van Dijckbrown te creëren met de verf die hij had en ik, ik wist niet wat ik moest doen. Ik wilde discokippen maken, maar dat leek Frans niks. Ook rood met witte stippen werd met een enkele blik afgedaan en terwijl hij vrolijk de krullen in zijn haren zat te schilderen zat ik voor me uit te kankeren dat ik vieze vingers kreeg en bepaald niet creatief genoeg laat staan handig genoeg was aangelegd voor schilderen.

Uiteindelijk besloot ik een donkere kip te maken mompelde iets over zwart met witte stippen maar Frans brouwde een bruin waar ik het mee kon doen. Geen Cochin dus maar ik had een plannetje. Frans had zijn kip uiteraard een stuk sneller beschilderd dan ik. Dus liet ik hem de moeilijke stukjes doen terwijl ik mijn kip alsnog van stippen voorzag. En van een punkverenpak tss dit is ook mijn wereld. Een donkere wolk zorgden dat we samen iets harder werkten en uiteindelijk tevreden naar onze kippen keken. En naar een tafel vol verf. Ach ja happy little accidents. Frans waste de tafel. Normaal zouden we wel een krant erop gooien. Maar ja de tafel kon er alleen witter van worden. En schoner.

Inmiddels hebben de kippen een mooie vernislaag gekregen en staan ze op een tegel in de tuin met waarschijnlijk wel een mierennest eronder en met een happy little tree ernaast gelukkig te zijn.

Niet meer kakelverse kippen opknappen

33 reacties