Eindelijk terug naar Deventer

Hoelang ik al zeg dat ik terug wil naar Deventer, dat weet ik niet. Maar lang genoeg om het aan te halen. Is dat de stad, de IJssel die dat doet? Grijpt dat water en de stad me zo dat het me niet meer heeft losgelaten? Ik weet het niet, maar het is een voldongen feit, ik ging eindelijk terug naar Deventer.

We parkeerden gratis buiten het centrum en namen het veer naar de overkant. De IJssel staat dermate laag dat op het bootje komen al een ding is, maar het is elke cent van die overtocht waard. Alleen die aanblik op Deventer over het water al.

We dwaalden de stad in want dwalen is precies wat je moet doen, dwalen en om elke hoek kijken want meer dan eens liep ik een hofje in of viel mijn oog op een gevelsteen. Liep ik zomaar langs het oudste stenen huis of waande me even in de late middeleeuwen. Kan allemaal in Deventer. Net als een kookpot aan de gevel, kookten ze ooit een valsmunter in. Nu zit het vol met kogelgaatjes, maar toen vol olie. Gezellig volk!

Ik at geen Deventer koek, maar rook ‘em wel, keek liefdevol rond in het Bergkwartier, wat ze ooit wilden slopen omdat het vervallen was, maar genoot vooral van de IJssel en straat na straat de mooiste huizen.

Ondanks dat de meeste winkels hier op zondag dicht zijn, was de meest essentiële, de boekenwinkel, gewoon open. Ik kocht heel vlot wat toepasselijke lectuur en na nog een paar zijstraten keek ik omhoog naar een banier maar wat daarop stond, deel ik in mijn volgende blogpost.