Desolaat mooi

Hmm..ja…mmm. Ik hap net mijn laatste stuk kip en een paar patatjes weg. We zijn Urk uitgereden met op mijn schoot een zak vol lekkers. Ik wil uitzicht als ik eet, maar anders dan ik verwacht eindig ik niet aan het water. Toch is het hier desolaat mooi.

Kijk, over een paar jaar is dit volgebouwd met lelijke kantoren, fabriekshallen en rijden vrachtwagens hier af en aan. Maar nu is er niets dan een zootje zoevende windmolens en een rijkdom voor vogels. In de verte ontwaar ik een tractor die aan het hooien is, rechte lijnen passend bij dit nieuwe land.

Mijn neus vertelt me dat het water niet ver is. Zien doe ik het niet met die enorme dijk. We kunnen niet verder en dat is prima. Een rustige plek na een lange dag, wat te eten, echt het leven is goed. Maar ik weet ook dat ik door moet kanen omdat we nog naar huis moeten.

Toch neem ik eigenwijs de tijd na mijn maaltijd, het is goed om te bewegen zodat mijn spieren de suikers in de weinige patat die ik gegeten heb lekker opnemen. Ik hoef dan ook geen suikerdip als toetje bij mijn zeldzame ongezonde uitspatting.
We staan langs een reeds aangelegde weg, op het kruispunt de resten van achterbanden in de vorm van donuts maar ik geniet vooral van het kneuterige hekwerk. Erlangs ligt een zandweg die moeiteloos genomen kan worden door wie dat wil.

Ook ik ben burgerlijk ongehoorzaam, ik dwaal wat tussen het zand en verdord gras en fotografeer de meest eenzame zonnebloem. Desolaat mooi, in een gebied rijk aan onze geschiedenis, rechte lijnen en ongetwijfeld een nieuwe toekomst.