Ze fietst niet meer

Ze fietst niet meer

Ze fietst niet meer

Vertwijfeld kijk ik door het enigszins schone raam naar buiten. Ik hoor haar en zie haar ook, maar ze komt mijn kant niet op. ‘Gaan we een rondje maken?’, hoor ik haar vragen. Even veer ik op maar dan loopt ze echt weg. Naar die zwarte roestbak waar ik tijdens een defectje ook wel eens aan gehangen heb. Maar dat is alweer lang geleden. Sinds bijna een jaar sta ik permanent hier en ik heb het niet slecht hoor, prima op temperatuur hier, maar toch, ze fietst niet meer.
Misschien heeft ze al genoeg kilometers voor haar hele leven gemaakt. We rijden alleen nog kleine stukjes naar verderop waar ik buiten sta, onder een afdak waar ik droog blijf en toch prima naar een rare maan kan kijken. Andere dagen wacht ik geduldig in een heuse stalling, meestal naast een pacemaker fiets die meer kilometers maakt dan ik. Als hij er over verteld droom ik meestal weg, denk ik aan alle ritten die ik haar vervoerd heb. We zijn ver gekomen en toch, volgens mij houdt ze niet meer van me.

Schaaps Schrijfuitdaging: Vriendschap

27 thoughts on “Ze fietst niet meer

  1. Die van mij wordt ook enorm verwaarloosd. Maar hé! Het is winter. In het voorjaar maak ik het goed. Echt.

  2. Mijn twee fietsen wachten op beter fietsweer, d.w.z. wat ik altijd beweerd heb voordat ik een rijbewijs had, zie ik nu in de praktijk gebeuren: een auto ter beschikking hebben maakt lui, gemakzuchtig en is verslavend. En de racefiets pak ik toch veel minder vaak nu ik ouder word…
    Die muziek raakt me wel, weer een band waar ik nog nooit van had gehoord, dank je!

  3. Mijn Citybike mocht deze zomer een paar aardige ritten maken. Het jaar ervoor was dat niet het geval. Het moet wel een beetje aardig weer zijn wil ik die fiets uit de schuur halen. Maar als…dan…gaan we er voor…

  4. Aaaah ik krijg gewoon medelijden na het lezen van dit blog.
    Ik zal zo straks eens een rondje gaan maken met die van mij hahaha.

  5. mijn oud exemplaar staat nog steeds in het tuinhuis te wachten om weer eens de baan op te gaan. Wie weet ?

  6. Het lijkt me vooral een kwestie van anders opstappen en dat zou ik ook wel kunnen.. maar bij noodstops zou ik het lastig vinden, die stang.
    Maar ik ben niet zo lang dat ik een hoge fiets nodig heb.

  7. Het gaat op en neer, met bergen en dalen, en soms moet je de juiste beslissingen nemen.

  8. Nee veel beter die houding voor mij. En die fietsen zijn steviger en hoger. Die stang daar wen je aan.

  9. Ah ja.. mijn fiets is allang weg.. kan toch niet fietsen met een hond, dus werd het meer wandelen.
    Maar ik was toch al niet zo verknocht aan die fiets.. zó ver reed ik er nooit mee.
    Wel leuke insteek van het thema. Rijd jij op een herenfiets? onhandig! ;-)

  10. We komen allemaal op een leeftijd dat we wat meer rust kunnen gebruiken, toch? Maar misschien kwam her gewoon te onverwacht!;-) prachtig verhaal.

  11. Ik heb te doen met je fiets met het mooie noppenzadelovertrek en de noppenbel. Maar ik weet dat liefde terug kan keren. ‘Wanhoop niet, wanhoop nooit. Straks wordt het allemaal weer anders. En misschien wel beter dan ooit. Wanhoop niet, wanhoop nooit.’ (*De Dijk)

  12. Dus de liefde was niet voor eeuwig.Opzij gezet voor een jonger of stoerer exemplaar..Wat triestig…

  13. Arme fiets. Einde van een vriendschap. Mooi verwoord, maar wel zielig voor het arme ding.

  14. Sneu. Hij mag gelukkig jjog wel blijven al is het dan onder een ander afdak.

  15. Wat een teleurstellend verhaal!

    Ik moet dit even rustigvtot mij door laten dringen ….

    Bezorgde groet,

Geen reacties meer mogelijk.

Back To Top