Mijn fiets in de fietsenstalling
Fietsen,  Verhaal

Fietsenstalling

‘Je laat me toch niet buiten in deze kou’. Dat mopperde mijn fiets terwijl ik af draaide naar het station. ‘Je hebt net m’n kabeltjes ontdooit, wil je vanavond weer in je 1e versnelling zonder remmen naar huis rijden?’ ‘Denk het niet hè’. Te verbaasd wat te zeggen bleef ik even staan, dit riekt naar staken maar ergens heeft brik wel gelijk. “Wil je dan niet ouwehoeren met al die fietsen die het slechter hebben dan jij?” ‘Nope ik wil behaaglijk warm tussen 2 dames in converseren over de fietspaden van het leven’. ‘Dus fix mij maar een lekker nummertje daar in die stalling, dan hou ik die wel met m’n kabeltje vast’.

Wat een wijsheid. Zonder af te remmen verdween ik de ondergrondse stalling van mijn station in. Nog even dacht ik eraan m’n omhooggevallen brik tussen de ov fietsen te zetten. Dat zijn tenslotte dames maar nog voor ik echt af draaide blokkeerde het stuur en verzuchtte hij; ‘niet bij die dames van lichte zeden, Liesbeth’ dat zij iedereen op hun zadel tolereren zegt nog niet dat ik daarmee vergeleken wil worden’. “Ze zitten anders verrekte lekker”. ‘Moet je zelf weten, je hebt elke keer een ander maar telkens anders je thuis komt grijp je mij’.

Had ‘ie toch een punt. Ik zette brik met een zwaai in het rek en terwijl ik hem op slot zette stelde hij zich al voor aan een knap ogende niet elektrische damesfiets. Aan zijn andere zijde een iets ouder model, maar ja daar moet ‘ ie het dan maar op leren. “Fijne dag hè”, zei ik hem. ‘Ben je nog niet weg?’ zei hij tussen zijn geflirt door. Verbaasd over zoveel brutaliteit siste ik hem een belofte toe; “Doe jij maar heeel hard met je spaakjes draaien dat het lente wordt vriend, want ik zet je de volgende keer gewoon buiten neer”, verwend brik dat je bent.

20 reacties