Winters landschap tijdens zonsopgang
Fietsen,  Fotoserie

IJspegel

Na de koudste nacht van heel Nederland, hier in Eindhoven was het toch wel redelijk lastig op te staan. Zeker als er een warm vriendje tegen je koude kont aan ligt en zijn armen er dan ook nog zijn om lekker op te warmen. Ik had al 2 ochtenden spinnend m’n ogen weer dichtgedaan maar besloot vandaag toch maar vroeg op te staan. Ik hees me in de kleren en terwijl ik even een afscheidskus ging brengen kroop ik alweer bijna terug in mijn mandje. Pffff net op tijd vluchtte ik weg, sprong op de fiets naar het natuurgebied hierachter.

Bevroren plantje tijdens het gouden uur.

Het is maar een klein stukje fietsen maar ik was maar wat blij met mijn dubbele handschoenen en muts. Redelijk verkleumd peddelde ik over een bevroren landweg, plantte mijn fiets langs de berm en stapte met grote stappen naar de weide. De stieren hebben geen last van de koude, die laten hun het gras met ijs smaken en sjokken verder alsof er niks aan de hand is. Ik daarentegen moest wel een beetje inkomen, met een stel stramme pootjes hobbelde ik een greppel in en er weer uit, kloste over een bevroren modderpad en zat op kont en knieën allemaal om foto’s met ijs en het prachtige gouden licht te maken.

Winters plaatje met koeien tijdens het gouden uur.

Na een kleine drie kwartier stond de zon een stuk hoger wat niks deed voor mijn koude handen en ook niet voor mijn foto’s en dus besloot ik te gaan. Ik stapte iets minder stram maar nu stijf van de kou op mijn fiets en realiseerde me dat m’n versnellingen bevroren waren, geen beweging in de krijgen very nice. Met een tergend traag tempo vertrok ik naar huis waar ik me realiseerde dat het dan wel moeilijk is om uit de warme armen van m’n vriendje te kruipen, maar er als een ijspegel weer in kruipen, tja das dan weer keimakkelijk.

15 reacties