We zullen rijden!

We zullen rijden!

Het was na die plaknacht een paar dagen terug. Ik had belachelijk slecht geslapen en toen ik eindelijk in slaap was gevallen hoorde ik een welbekend gesputter. Ik slaakte een diepe zucht, crap ook dat nog en sjokte naar de garage. ‘Moguh jeep’, mompelde ik en terwijl ik eens tegen haar aanleunde, gaapte ik ongehoord en mompelde ‘joh zeg het eens wijffie’.

“Lekker ritje laatst, mooi weer van genoten”. En ik wist meteen dat er gezeik kwam, Willys die met complimenten begint te strooien dat betekent nooit veel goeds. En dus onderbrak ik de jeep voordat ze was uitgesproken -aanval is de beste verdediging- maar ja dat is meer haar straatje dus ik stond toch al 1-0 achter.
‘Ik weet wat je wil zeggen jeep maar corona is nog niet voorbij’. ‘Of nou ja de mensen denken van wel de meeste zijn ingeënt’. “Jullie ook”, vroeg de jeep? ‘Gaat je geen hol aan’.

Willys was er even stil van maar lachte me daarna uit, “het is toch niet besmettelijk voor mij dus wat hebben we allemaal te doen?” “Mijn draaiende delen kraken dat het september is dus steekt van wal je bent weer te laat met de agenda!” Ik hield even tactisch mijn mond en slaakte een diepe zucht. ‘Ah zo staat het ervoor’ moppelde ze en ook Willys de Jeep zuchte eens een diepe zucht.

Voor even dwaalden onzer beide gedachtes af naar de eerdere jaren en ik hoorde zelfs even een snurkje onder de motorkap vandaan. Snel ging ik rechtop staan boog expres even iets te onhandig om wat recht te leggen en Willys was weer wakker.

‘Willys eind juli kwam het mailtje over 18 september al ook dit jaar geen optocht, geen defilé, geen bevrijdingsvuur en helaas ook geen veteranen om de groeten’. ‘Ik heb het voor me gehouden in de hoop dat er nog iets was maar wat er is, is niet bepaald veilig’.
“Zandvoorpraktijken Liesbethje?”
‘Nee de prins heeft het niet georganiseerd maar burgemeesters kunnen er ook wat van’. De jeep hoorde het gelaten aan, net zo gelaten als ik toen was.

Maar het was alsof de herinneringen in haar kortstondige tukje haar tien jaar jonger hadden gemaakt want opeens gromde ze vanuit het diepste van haar motorziel, “we zullen rijden”, “we ZULLEN rijden”, WE ZULLEN RIJDEN!!! Verbaasd en met grote ogen keek ik haar aan en zei toen heel simpel, ‘oké ik zal het Frans zeggen’.
En zo de jeep wil zo geschiedde.

23 reacties

  1. Naar wat ik vanuit de luchtvaartkringen begreep werden er rond de herdenkingen van Operatie Market Garden de nodige vluchten en herdenkingen georganiseerd en para’s gedropt op de Ginkelse Heide. Komen mensen op af. Kan niet anders. Ik kijk rond in heel wat plaatsen in ons land en zie een oude mierenhoop aan mensen die als voorheen genieten van de (na)zomer. We werken weer samen, eten samen, kortom waarom geen evenementen meer samen? Zandvoort leerde dat het aantal besmettingen 0,01% van het totaal betrof. Dus het lijkt geen groot risico in een land dat toch aardig gevaccineerd is geraakt…

  2. Ik bezoek alleen herdenkingen waar we met Willys worden gevraagd of als ik het idee heb dat ik er een blog over kan schrijven en iets nieuws kan brengen. Dat we 18 september alsnog zijn gaan rijden is omdat dat bij Frans en mij hoort. 18 september niet met Willys rijden is vreemd vonden we vorig jaar. Het defilé werd afgezegd daarom had ik niet verwacht iets te treffen maar werden alsnog gevraagd de bussen met kinderen te begeleiden tot het stadhuis. Wat alsnog leuk was, want mensen stonden toch op straat te wachten.

  3. Ik heb er heel wat gezien de afgelopen weken. Verwachtte je eigenlijk ook wel in E tegen te zullen komen, maar dat was niet het geval. Of ik heb je niet gespot.

  4. ja Willys zijn sterk , of hun wil ook wet is weet ik niet
    maar zolang het nog redelijk weer is , zou ik haar nog wat verblijden met mooie ritjes

Reacties zijn gesloten.