Nog net naar Orientalis
Gelderland,  Herfst,  Trippie

Nog net naar Orientalis

Het was een helder momentje toen ik ’s nachts wakker werd, wanneer sluit Orientalis vroeg ik me af? Een rondje website deed me schrikken, een maand eerder dan verwacht en ik had nog maar twee dagen om te gaan. Dat ^&%$$%*-virus ook dacht ik en ging weer slapen. Alleen Orientalis bleef door mijn hoofd spoken, het is zo’n mooi park en ik verlangde wel weer naar een mooie wandeling. Alleen ik wilde in oktober als de herfst op haar hoogtepunt is. Dat idee schoof ik aan de kant en ik dacht, als het woensdag droog is dan gaan we nog net naar Orientalis.

Park in de problemen
Ik heb sinds ik het park in 2017 voor het eerst bezocht echt een dingetje met het park. Niet direct met de geloven, niet echt meegekregen, maar wel met de geschiedenis van die tijd. Hoe makkelijk is het in dit prachtige park wordt het uitgebeeld en als je daar niks om geeft dan is het een mooie wandeling met restaurant en schoon toilet. Helaas heeft het park door corona dermate verliezen geleden, vooral de afwezigheid van schoolklassen, dat ze wederom aan de rand van de afgrond staan. Met als gevolg dat de dagelijkse openstelling tot een verleden behoren en alleen groepen nog welkom zijn voorlopig. Zelfs voor de dieren wordt een nieuw onderkomen gezocht, ik had geen keus en wilde Naraah nog wel een keer zien. Die planning had ik al maanden staan maar ja dat kakcorona ook!

Park vol fruit
Helaas hoorde ik bij de entree al dat Naraah er niet meer is. Begrijpelijk personeel is duur en als je dieren ergens anders onder kan brengen, ben je een stuk goedkoper uit. Ik trok me er maar niets van aan maar keek wel met enige weemoed naar de lege hokken. Maar dit park heeft zelfs de Tweede Wereldoorlog overleefd en is meer dan 100 jaar oud, dit gaat het ook overleven. Uit veiligheid sloegen we het binnen museum over en liepen naar de kinderboerderij. We hadden een appeltje bij ons en deel die met de varkens. Tot mijn grote vreugde lag het hele park al vol met de herfst. Van eikels, die de varkens zich lieten smaken, tot aan tamme kastanjes waar ik mijn zakken mee vol stopte. En die van Frans maar hij had die met de bolsters. Ik maakte foto’s van het mooie Beth Juda, keek naar de bomen vol fruit en genoot volop van de schoonheid van dit park.

Dol op tamme kastanjes
Bij de Mariagrot lagen extra steentjes opgestapeld. Dat is een Joods gebruik, toen de Joden 40 jaar door de woestijn zwierven stierven er mensen. Iedere Jood die passeerde legde een steen op het graf zodat het zichtbaar bleef. Dit doen ze nog en zie je ook vaak op oorlogsgraven. Een mooi gebruik. Vlak voor we in Karavansarai, een veilige overnachtingsplek voor karavanen, handelaren en hun dieren, kwamen probeerde we nog een appeltje kwijt te raken aan wat schapen, het interesseerde hen niet zoveel. We realiseerde ons algauw dat de dieren dol zijn op tamme kastanjes. Heel erg dol…

We besloten een klein eindje verder zelf ook iets te eten. We wisten niet wat er nog open zou zijn in het park en dus hadden we broodjes bij ons. Beschut onder de bomen en met uitzicht op Oman, het Arabisch dorp, genoten we onze lunch tot een buitje ons weg ‘dreef’. Helaas was het heldere weer voorbij, we wandelden in Arabische sferen, schuilde nog wat meer en gingen naar de Romeinen. Een schoolklas belette ons een rustige wandeling maar het gaf niet. Ik was bij dat ik nog net naar Orientalis was geweest en hoop van harte dat ik het winterseizoen en volgend jaar gewoon weer kan.

38 reacties