Hoe Doezel in mijn leven kwam
Doezel,  Katten

Hoe Doezel in mijn leven kwam

Opeens moest ik er van de week aan denken. Aan het boekje wat ik als kind had waarin ik opschreef welke katten ik allemaal had gezien, dol was ik op die beesten en ik wilde er een stuk of 10. In de wijk waar ik opgroeide woonde er genoeg, maar helaas niet één bij mij thuis. Zowel mijn vader als broer zijn allergisch en dat is geen goede combi. Het boekje heb ik allang niet meer maar nog weet ik vrijwel van alle katten in de buurt waar ze thuis horen. Dat ik een kat wilde was dus al vroeg bekend, maar heeft moeten wachten tot ik samen ging wonen. Het was ook één van de harde eisen. Er zou een kat komen en hij zou van mij zijn. Hier vertel ik hoe Doezel in mijn leven kwam.

Baby Doezel

Ik bekeek alweer een paar weken de website van het asiel, maar behalve twee katten die bij elkaar moesten blijven waren er geen binnenbeestjes. En ik woonde in een apppartement langs een doorgaande weg, veel keus had ik niet. Ik besloot eens een mailtje te sturen naar het asiel en bijgevoegd bij het antwoord zat een word-bestandje met daarin een aantal katten die nog in hun thuissituatie zaten maar daar wel weg moesten. Eén daarvan was Doezel, die toen ook al zo heette.

Ik heb voor uren met de vorige eigenaar aan de telefoon gehangen. Vol verdriet vertelde ze dat Doezel niet kon aarden, dat hij jaloers is, niet met mannen, kinderen en andere katten overweg kan en daardoor onbetrouwbaar gedrag vertoonde. Ze vertelde ook handige dingen, dat hij graag onder dekentjes ligt en dat hij ballonnen eet. Beide geen probleem ik hou niet van ballonnen en die dekentjes liggen hier toch wel. Ik vroeg bedenktijd, ik woonde samen en ik wilde voor ik aan Doezel begon minimaal 1 oppas vinden. Gelukkig heb ik nooit tekort aan extra personeel gehad en het was dan ook niet veel later dat Doezel door de eigenaresse werd afgeleverd. Ze had ook de kattenbak en een grote zak voer bij. Tranen met tuiten huilde ze maar toen ik haar een maand later foto’s van Doezel mailde was voor haar duidelijk dat ze de goede keus had gemaakt.

Doezel is een absolute haaibaai, niks moet hij van kinderen hebben. Mannen is een ander verhaal, met geduld, aandacht en liefde accepteerde hij Frans na een aantal maanden en nu we bij hem ingetrokken zijn kan ik alleen zeggen dat hij steeds meer gewend is geraakt. Hij mag zolang het licht is buiten maar gaat nooit ver weg. Zodra hij kinderen of honden hoort houdt hij veilige afstand. Toch heb ik niet heel zijn verleden uit hem gekregen. Hij eist zijn aandacht en wil nog wel eens snauwen. Maar ja dat leerde ik als kind al, als ik een nieuwe kat wilde aaien. M’n liefde voor die dieren heeft er in ieder geval nooit onder geleden wat wel te merken is want hier woon er samen met 5 en vieren we vandaag Doezels 7e verjaardag.

26 reacties