Fotoserie: Een krot van een huis zo mooi
Fotoserie

Fotoserie: Een krot van een huis zo mooi

Zo eens in de zoveel tijd rijden Frans en ik een rondje. Veelal om onze hoofden leeg te maken, boodschappen te doen en voor mij om foto’s te maken. We komen bijna altijd wel iets tegen. Is het niet een wild grappigheidje dan wel een krot van een huis zo mooi dat ik er wel even foto’s van wilde maken.

Fotoserie: Een krot van een huis zo mooiIk stak een droogstaand slootje over, zag dat ik niet de enige was die dat ooit gedaan had en liep naar de voorkant van wat ooit een huis was. De deur stond uitnodigend open, maar er is een grens aan wat ik wens te passeren. Daarbij, zo veilig zag het er niet uit. Fotogeniek vond ik het wel. Voorzichtig lopend zocht ik naar enig teken van ooit eens bewoning. Maar nog geen stukje graffity of verdwaald bierblikje kon ik vinden. De muren waren nog gevuld met stroken krantenpapier en eigenlijk was het dat wel. Door openstaande schuurdeuren zag ik niets dan begroeiing, menselijk leven was hier al tijden niet meer geweest.

Het pannendak was naar beneden gekomen, was hier ooit brand en waren de sporen door jaren van al dan niet zure regen, gewist? Was dit iemands ouderlijk huis en is het nu onderdeel van een vechterfenis? De grond zal allicht van waarde zijn maar gezien de erbarmelijke staat van de gehele omgeving en het totale gebrek aan hekken, laat toch duidelijk zien dat niemand om dit stukje grond met ooit eens woning geeft. Ik liep om het huis heen, zag duidelijk het bord aan de zijmuur hangen dat ik geen toegang heb en liep verder niet achter het bord uiteraard. Het gespannen touw met nog zo’n dergelijk bord deed me niet verder de achtertuin in lopen. Hoewel achtertuin, een verdwaalde rozenstruik en wat wel erg uitgedijde bomen, het is lang geleden dat hier iemand van de zon heeft zitten genieten.

Ik had het er vlot gezien, liep weer naar de voorkant en terwijl ik de laatste foto’s schoot hoorde ik opeens; U bent in overtreding. Nee hoor, ik was op zoek naar de voordeurbel maar die hebben ze niet dus ben ik maar op zijn Brabants achterom gegaan. Zei ik niet, ik zei dat ik dat niet was. Ik was namelijk aangesproken door de buurvrouw en die heeft niets met de grond te maken. Ze had me aan kunnen houden, want dat mag iedereen, maar dan had ik spontaan doof geworden en had ze dichterbij moeten komen en had ze zelf ook in overtreding geweest.

Ietwat verbolgen jammerde ze nog iets over mijn veiligheid. ‘Ik ben zo klaar’, riep ik vrolijk terug. Wat in fotografentaal zoiets als ‘ik ga weg als ik klaar ben’, betekent. Lette wel degelijk goed op trouwens, de nogal overwoekerde voortuin lag vol bouwpuin, en voegde me daarna intens tevreden bij Frans in de auto. Het is een krot van een huis zo mooi, maar ik hoef er niet te wonen. De buurvrouw is me iets te nieuwsgierig.

28 reacties