Fotoserie: Een hobbelig veulentje

Jong grut fotografeert lekker. Meestal komt dat bij mij neer op lammetjes maar deze keer stapte ik heel vlug af voor deze schoonheid. Nerveus was vooral de moeder, de kleine volgde braaf. Of misschien was ze hem alvast de domme rondjes in een stoffige bak aan het leren. Bij elke ietwat luidruchtige auto schoot moeders van haar plaats en vloog over het veldje. Je zou denken is er geen betere plek voor moeder en kind maar wie weet, misschien moet ze er maar gewoon aan wennen.

Het zorgde in ieder geval dat ik best wat moeite moest doen om het stel op de foto te krijgen. De kleine hobbelde bij elke spastische sprong van moeders braaf achter haar aan en deed voor de rest wat veulentjes doen als ze wakker zijn, drinken. Tenminste als moeders het toeliet. Voor de lol hapte het ook wat in het gras maar echt fan was het niet van al dat groen. Het blijven kinderen hè.
Veel geduldiger dan ik van mezelf gewend ben bleef ik, af en toe zuchtend, staan wachten tot moeders even niet de hoeven nam. De kleine had zowaar even wat mogen drinken en er denderde even geen vrachtwagen of tractor door de straat. Vogels kwinkeleerde, in de verte mekkerde wat en de kleine zag zijn kans schoon eens even te kijken wat zijn uitzicht al een half uur stond te bederven.

Veel subtieler dan de meeste mensen keek de kleine zijn blik verbergend mijn kant op en liet zich van zijn beste kant zien en hobbelde daarna vrolijk weg. Moeders keek me verbaasd aan en ik herkende de verkeerde stand van haar oortjes, ja moeders jong grut fotografeert lekker, de rest laat ik fijn aan jou over. Fotoserie: Een hobbelig veulentje.