Mudak!
Actueel,  Verhaal

Verhaal: Mudak!

Ahum tuut tuut. Wat een fatsoenlijke manier om mijn aandacht te trekken, ze heeft zeker gehoord dat ik ziek ben en begint me als fragiel te behandelen.
Ik brom naar de Willys dat ik haar gehoord heb en eraan komt. Niks ervan roept ze terug, je blijft achter dat raam je luistert maar wat beter dan normaal. Of zitten die oren van je ook verstopt?

Ah zo ken ik je weer, moet je Willys? En terwijl ik het zeg weet ik het al. Poet In natuurlijk. Maar tot mijn verbazing begint ze over mijn positieve test. Hoe voel je je? Voorlopig minder brak dan gister. Ik ben ’s morgens niet meer zo moe en heb ontbeten.
Al terwijl ik het zeg zie ik haar koplampen wegdraaien, daarnaast zie ik een draaikop draaien en weet ik dat Willys ondertussen radio luistert. Ik mopper verder en maak een fout grapje over de Vier Russen waar ik last van heb en 1 van haar koplampen wordt tot een venijnig spleetje samengeknepen.
Oe fout onderwerp maar het is al te laat. Ik laat me ondertussen terugzakken op mijn kussen terwijl ik een stortvloed aan lelijke woorden hoor en namen die ik vaag herinner van half gevolgde geschiedenislessen. Ik luister ook nu maar half tot ze opeens -te wapen- schreeuwt en in stilte vervalt als de radio iets in een voor mij onbekende taal schalt.

Zo ben je klaar grauw ik terwijl ik recht op ga zitten. Mijn hoofd bonkt inmiddels van dat Poet In gezeik dus knijp die uitlaat dicht en hou die motorkap van je eens gesloten. Ik heb helemaal geen zin in al dat geouwehoer Willys. Ik vind het verschrikkelijk en onwerkelijk maar luister ook eens een andere zender, de wereld vervloekt die man en die hebben helaas iets meer macht en ook de touwtjes in handen.

Flink gemopper ontsnapt de motorkap ik versta er niks van maar ‘Mudak’ dat ken ik wel en stiekem glimlach ik, bijna tachtig jaar oud en klaar om te vechten. Opeens kijken twee koplampen me aan, leggen jij iedereen moet van die Vier Russen af en jij voorop want zo heb ik niks aan je.

17 reacties