Fotoserie: Stille peren in de Betuwe

Met de eerste dagen van september op de kalender reden we door de Betuwe, we hadden een ander reisdoel gehad en reden de toeristische route naar huis. Meestal dwalen we over dijken en slaan af zodra we iets moois zien. Het was aangenaam weer, in de week ervoor had ik de herfst geroken en daarmee is mijn favoriete periode aangebroken. Diezelfde periode is voor de fruittelers een drukke, de oogst is aanstaande, meters hoge stapels kratten staan al bij de weilanden en als dat je niet op zou vallen dan zou de typische geur en de overvolle takken het wel doen. Ik had al te kennen gegeven dat ik op zoek was naar een fotoserie dus de zo vaak uitgesproken woorden ‘kan je er iets mee’ klonken naast me. Ik stond al buiten en het eerste wat op me opviel was de doodse stilte best vreemd voor conference peren.

Alvorens ik een weiland op ga kijk ik eerst of ik ergens een bordje mis, duidelijk geplaatst zou ik het niet in mijn hoofd halen een veld te betreden. Geen bordjes, geen geluid, zalig. Ik keek vertrouwd met deze wereld naar de grond en zag verschillende proefperen. De boer proeft of zijn peer goed is en na een partje plettert hij de rest neer. Er lagen meer peren, overrijp, beurs, beschimmeld en vol met insecten. Niet echt een sappige beeld maar zo te zoemen hadden die wespen daar een ander idee van. De naam van de peer komt van een congres genaamd “British National Pear Conference” waar de peer in 1884 tentoon werd gesteld.

De takken hingen hier en daar dermate vol dat er wat eh mislukte peren bij hingen, met een beetje aparte vorm zeg maar. Een vorm die ik normaal niet in de winkel zie of toch in ieder geval niet op de fruitafdeling. Hoewel de Conference peer bij toeval ontdekt is, is het een sterk ras wat lang bewaard kan worden maar heeft ook een karaktertje want het duld geen andere peren of appels in dezelfde koeling. Maar die koeling daar gaan ze pas medio november in, allereerst moeten ze nog geplukt worden. Fotoserie: Stille peren in de Betuwe.