Fotoserie: De loeiende lul en zijn Afrikaantjes
Fotoserie,  Natuur,  Tirade

Fotoserie: De loeiende lul en zijn Afrikaantjes

Niet eens zo ver bij mij vandaan ligt een veld waar Afrikaantjes op staan. Omdat die weg regelmatig op onze route ligt kon ik de Afrikaantjes prima zien groeien maar steeds als ik er langs kwam waren de bloemen nog niet mooi genoeg of het licht niet goed.

Met de voorbije hondsdagen had ik het veld helemaal niet gezien en toen ik er pasgeleden langsreed zag ik opeens dat het licht goed was en qua bloemen nu of nooit. Frans stopte en terwijl hij dat deed zag ik nog een ander het veld in lopen met statief èn ver weg.
Ik trok me er niets van aan liep voorzichtig het gewas beschermend langs de rand en uiteindelijk over de sporen van de waterpomp wat verder het veld in. Al na even hoorde ik Frans, zo ongeduldig ken ik hem niet en dus ging ik vrolijk door. Weer hoorde ik hem, serieus maak je je nou druk om dat naderende onweer kilometers verderop of de ijsjes die in die koeltas zitten?
Ik schoot op hoor, maar maakte toch een gebaar van nog even. En liep voorzichtig nog wat passen, klikte een close up en vond het goed. Onderschat de snelheid van onweer niet en zo’n ijsje klonk best lekker. Daarbij verderop loeide een koe, hoorde ik. Doen ze niet voor niets dus allicht dat het onweer toch dichterbij kwam en Frans me waarschuwde.

Eenmaal in de auto bleek Frans niet ongeduldig en die koe geen koe. De fotograaf 60 meter verderop scheen naar me hebben te staan loeien dat ik weg moest. Helaas heb ik geen ogen in mijn rug of nou ja dikke kont want ik stond natuurlijk ver genoeg voorover gebogen om deze foto’s te maken. Nog even dacht ik zou het de eigenaar van het weiland geweest zijn? Zeer onwaarschijnlijk dat hij zou wachten tot die prachtige Afrikaantjes bijna uitgebloeit zijn. Tevreden over de foto’s reden we naar huis. Het onweer kwam niet dichterbij en de tijd die ik nodig had gehad om deze foto’s te maken lag onder de 4 minuten. Fotoserie: De loeiende lul en zijn Afrikaantjes.

 

35 reacties