Wie een Willys rijdt weet dat er gesleuteld moet worden. Zo ook de dag dat ik een rit had gepland en de helft van de dag zag verdwijnen. Frans werkte hard en uiteindelijk vertrokken veel later dan ik wilde, maar we waren weg en Frans zijn inspanning leken vruchten af te werpen.

Even naar America en Californië

Ik skipte wat dingen en voor ik het wist sjeesde we door de Peel. Het mooie gebied doet me altijd goed, de weidsheid, de boerderijen en natuurlijk de zo mooie bossen. We reden langs een deel van de natuur waar de brandschade nog te zien was. Maar Vroege Vogels van 19 juni vertelde mij wat ik al had gezien, natte grond en werkzaamheden die veenbranden als deze moeten voorkomen. We reden door Grienstsveen en namen niet de goede afslag. Ik vond het wel prima we gaan zo wel links, dacht ik. Zo links kwam niet, maar tot mijn verbazing zagen we behalve hele mooie huizen, ook een minibieb. Willys ging in haar achteruit en reden een oprit op. Ik vond een boek er liet er ook achter.

Een stukje verder dacht ik links te gaan in het dorp Helenaveen maar de weg was afgesloten. We reden nog even verkeerd maar vonden uiteindelijk de weg naar het dorpje America. Dit dorp en meerdere dorpen in de omgeving ontstonden in de tijd dat de Peel ontgind werd. Het was toen de trend uitheemse namen te gebruiken vandaar dat Zwitserland en Californië beide op fietsafstand weg liggen. Hoe verbaasd zullen de bevrijders van dit dorp niet hebben opgekeken. We maakten de stop die ik wilde en dwaalden verder.

Ik wilde namelijk richting de Maas. We reden via Melderslo net voor Grubbenvorst door en vonden de Maas. Eenmaal in rozendorp Lottum maakten we een ommetje over een heerlijk karrenspoor. Nu is Willys geen kar maar toch vonden de koeien haar erg interessant. Zodra we het wildrooster over waren stonden ze naast ons. Ook deze koeien hielden niet van appels maar waren heerlijk nieuwsgierig.
Een stukje verderop stonden we ondanks de flink heftige straling, we waren ingesmeerd, alweer stil. Het prachtige gele veld was me al vanaf de weg opgevallen en ik genoot ervan ernaast te staan. De geur is niet mijn favoriet maar het raapzaad stond er prachtig bij. Met een blik op de lelijke skyline van Arcen aan de overkant reden we door.

Een paadje kwam uit tussen schitterende boerderijen waar de eigenaren vertelde dat de Duitse inval hier plaats vond en over dit weggetje ging. Maar de Britten tijdens de bevrijding de grootste verwoestingen aanbrachten. Ik genoot van de schoonheid van de boederijen en begreep meteen dat veel van die schoonheid verloren moet zijn gegaan. Waar nu een doorgaande weg loopt, was vroeger het erf. Bijzonder hoe de tijd dat veranderd.

We namen afscheid en reden verder. Het begon laat te worden en hoewel mijn oorspronkelijke rit nog wel even verder zou gaan wist ik al dat we dat niet gingen halen. Ik mopperde en we besloten nog even verder te dwalen. Eenmaal in Sambeek, niet ver van Boxmeer sloegen we af naar een grote rode minibieb aan de Radiostraat. Ik had gezien dat de postcode hier CD is, toeval uiteraard. Ik vond boeken liet er meer achter en met een heerlijk vaartje gingen we tevreden op huis aan.