Schoonmaakdoekjes oftewel lappie en doekie.
Verhaal

De schoonmaakster

Ze haalt haar blauwe lappie met verve over het toetsenbord en de telefoon, elke dag hetzelfde stukje moet de rest niet? En poetste ze net het toilet niet ook met dat blauwe doekie? Ze is kampioen van de Franse slag, gok dat zij het bedacht heeft. Inmiddels slaat haar plumeau de spinnen raggen in de keuken over, als ze te groot worden zwiep ik ze weg met haar schort want de plumeau laat ze niet achter.
Elke dag kijk ik naar haar en bedenk hoe erg ik haar niet thuis wil. Eens in de tijd, tijdens de nachtdienst, pak ik het allemaal aan. Zal de details van de hoeveelheid stof besparen die ik overal vandaan haal. Weer kijk ik naar haar, ze fluit een Frans Bauer-achtig nummer terwijl ze met een muffe mop overal omheen dweilt. En wanneer ze staat te wachten tot de vloer droog is eet ze een boterham zonder eerst haar handen te wassen. Dat ze zelf ook niet al te fris ruikt komt vast door dat smoezelige synthetische shirt wat ze gister en eergisteren ook al aan had. De dag daarvoor weet ik niet, toen was ik vrij.
Inmiddels is de vloer droog, we doen allemaal ons best er niet door te lopen, wat niet lukt als er mensen aan de balie staan. Veel verschil zie je niet want na het dweilen pakt ze de stofzuiger die een volle zak heeft. Dat jammerende ding op wielen, stinkt muf en neemt geen vuil meer op. Ze hoort, ziet en ruikt het niet. Dat ik deze ellende al dagen moet zien zorgt ervoor dat ik een nieuwe zak uit haar karretje haal en die aan haar geef. Ze ontvlamt in een woeste scheldkanonnade en schreeuwt dat ik het dan maar zelf moet doen. Tja, dan zou het wel schoon zijn.

14 reacties