Eens in de zoveel tijd deel ik welke voor mij nieuwe muziek ik hoorde, maar niet alle muziek hieronder is nieuw voor mij. Veel van deze muziek draai ik al een tijd en sommigen al jaren. Laat je vooral niet bedotten door het woord piano, ook ik hou niet van zo’n pispingelpiano daarom deel ik de pianomuziek die me in vervoering brengt en jullie hoop ik ook.
Agnes Obel – September Song
ludivico einaudi – primavera
David lanz – dancing om the berlin wall
Marcus Warner – After the Rain
Yann Tiersen – Comptine d’un autre été, l’après-midi
Olafur Arnals – Happiness Does not Wait
Wim Mertens – Struggle for pleasure
Dustin O’Halloran – We Move Lightly
Mijn favoriet is die van Yann Tiersen. Dochterlief speelde er altijd een stukje van op haar keyboard toen we net in Amsterdam woonden.
Daar zit zeker hele mooie muziek bij!
Enaudi is de enige die ik ken van dit gezelschap, maar ik heb intussen gehoord dat er meer mooie muziek tussen zit.
Daar zitten prachtige muziek bij.
Love As Always
Dimario
After the rain….spreekt me het meest aan Liesbeth
prettige avond
De eerste konden me wel bevallen, waarbij Einaudi door zijn klank beter uit de verf komt.
Ze storen me geen van allen, sommige doen aan elektronische muziek (zijn ze misschien ook wel) waar ook niets mis mee is natuurlijk. Maar geen van alle kunnen ze me zó boeien dat ik ze uit luister.
Wat is dan toch een pispingelpiano? Over welke muziek gaat het dan? Ik weet het echt niet hoor. Zoveel verstand heb ik er niet van.
Einaudi heeft sowieso meer moois, de nummers zijn mijn favorieten, twee blogs ervan maken heb ik overwogen, maar dan zit er weer teveel tijd tussen.
Een hele zit. Nummer twee vind ik mooi. Die staat nu tussen al dat dwergen- en Vikingen geweld in mijn afspeellijst. De rest. Nah. Not my cup of tea.