Het hondje van mijn opa
Persoonlijk

Het hondje van mijn opa

Het is een zondagmiddag ik ben een jaar of 7 en zit op de bank te lezen als de telefoon gaat. Ik hoor het gesprek niet tot mijn vader opeens heel hard; ‘Je hebt wat gekocht!?!?’, door de telefoonhoorn roept. Een tel later rent hij het huis uit. Na een kwartier of 20 minuten is hij terug, op zijn gezicht een grote glimlach. ‘Opa heeft een hondje voor je gekocht’, terwijl ik opspring zegt hij totaal overbodig ‘ga maar gauw kijken’.

Opa en oma hebben mijn hele leven, voor zover ik weet, op een paar minuten afstand gewoond. Hun hoekhuis met grote tuin was altijd keurig netjes verzorgd. Het gras werd tijdig gemaaid en wat ik me herinner waren er overal bloemen. Mijn oma’s favorieten, orchideeën stonden altijd volop in bloei achter het raam. In de tuin stonden rododendrons, de grote struiken waren rijk verdeeld over de tuin. Als klein meisje liep ik er met m’n oma langs, ik had moeite met de naam uitspreken en moest het herhalen tot het goed ging.

In het raamkozijn van de keuken lagen groene tomaten, van de planten achter het huis gevallen, ze werden altijd rood. De tomatenplanten verdwenen net zoals het stukje gras achter het huis. Steeds vaker stonden daar de caravans van de familie. Daarvoor stond het grote draaiende droogrek er en ook daarna hingen er plantenbakken aan het schuurtje. Altijd vol met geraniums, die m’n oma al net zo liefdevol verzorgde als alle planten en bloemen binnen. Hoewel ik me levendig kan herinneren dat oma er voor zorgde, heb ik geen groene vingers meegekregen. Wel kreeg ik de liefde voor dieren van m’n oma mee, ze zorgde voor alles en iedereen in haar buurt dus toen ik met een flinke vaart door de stegen van mijn huis naar die hun van rende was ik niets dan overtuigd dat ik eindelijk een hondje zou krijgen.

Ik vloog door (nog niet over) het hekje, tikte op het raam waar ik mijn opa en oma zag staan en terwijl de achterdeur al open bleek rende ik naar binnen. Daar op de tafel zat een hondje, veel kleiner dan ik verwacht had en ook niet zo levend als ik hoopte. Gekocht op de markt stond daar zo’n schattig speelgoed hondje wat blafte, kwispelde en stukjes liep. Voor jaren speelde ik met het hondje en werd vooral zijn staartje vaak en liefdevol door mijn opa gerepareerd. Het hondje kwispelde, blafte en liep al jaren niet meer maar heb ik nooit weg willen gooien want als ik naar dat kleine hondje kijk herinner ik mijn opa en oma in gelukkiger tijden.

Sinds mijn oma was overleden, en eigenlijk al toen ze zo onverwacht een hersenbloeding kreeg, was de sfeer en het gevoel in dat huis anders. Ik kon m’n oma nog aan het lachen krijgen maar ze was niet meer de liefdevolle zorgende vrouw die ze altijd was geweest. Na oma’s overlijden was alles anders, pas toen realiseerde ik me hoe weinig echte connectie ik met opa had. Aanvaringen hebben altijd krassen achtergelaten, maar ergens herinnerde ik ook altijd de opa die er altijd was. Herinner ik m’n opa die stiekem de verse cake aansneed en weer tegen elkaar aanschoof zodat oma het zogenaamd niet zag, herinner ik m’n opa die m’n oma knuffelde en de strik van haar schort losmaakte. Herinner ik me de vrijdagavonden dat we allemaal rond die tafel aten, herinnerde ik m’n opa die zijn vingers aan de verse kip op de markt in Heist op de Berg brandde om ons te voeren. Het was dezelfde markt waar m’n opa het hondje voor me kocht die keer dat ik er niet bij was. Het is het hondje van m’n opa en de mooiste herinnering die ik aan hem heb.

Dag opa, nu heb ik alleen je hondje nog.

25 reacties