Dan voeren we de schapen
Dieren

Dan voeren we de schapen

Dat ik landelijk woon is iedereen wel bekend. Ik kom dan wel van een soort van grote stad, maar ben eigenlijk steeds kleiner gaan wonen. Dat ik vroeger al droomde van een huis vol dieren dat begint aardig de realiteit te worden. 5+ katten, 4+ egels en op die hete dagen had ik ook schapen, als buren welteverstaan.

Op het veldje nabij ons huis staan behalve bomen ook af en toe schapen om het gras te maaien. In alle maanden dat ik hier woon en kom heb ik die schapen nooit gehoord. Of het is me nooit opgevallen, dat kan ook. Maar toen die schapen laatst kwamen logeren toen hoorde ik ze wel. En volop ook. Want het eens zo groene gras had nu de kleur van goedkoop laminaat en was niet te vreten, zo blaatte de schapen. En als kinderen die janken omdat ze hun zin niet krijgen, je hoort ook het verschil met blaten. De schapen hadden honger. De tijdelijke eigenaar voerde de twee dames wel, maar had ook niet echt de mogelijkheden er wat extra bij te doen. Hoewel ik dan van mening ben dat je de eigenaar belt om ze weer op te laten halen, wist ik ook dat die op vakantie was en dat ik het met dat vet aanwezige geblaat kon doen. En dat geblaat ging overal doorheen en vooral dwars door mijn welverdiende dagrust en dus besloot ik na een doorwaakte dag dat het klaar was en begon aan de operatie red de schapen èn mijn nachtrust.

Ooit lang geleden volgde ik een soort van een opleiding Dierverzorging. Is niet aan te raden, want geen werk en als werk dan geen tot weinig loon. Ik plukte het nog redelijk groene gras in de voortuin en sjokte naar de buren die heel wat meer aten dat ik me herinnerde en omdat ik geen schapenbiks in huis heb gingen we dat halen. Of nou ja we stapten in de Willys en zochten naar eetbaar groen. Door een prachtige interventie van boven, want Liesbeth met slaaptekort is geen leuke variant, vonden we een appelboom met heul veul valappels. Als in een enorme doos vol en nog lag de grond vol. De eigenaar van de boom bekommerde zich er niet om en zo reden we bepakt en beappelt terug naar huis. Voor een halve week liep ik steeds wanneer ik maar een half blaatje hoorde met een bak vol appels en gaf ze ook nog al het groenafval wat we hadden. Toen werden de schapen door de rechtmatige eigenaar opgehaald. Ik was niet thuis maar Frans bracht de afgeluisterde boodschap over; de eigenaar was zeer tevreden over de dikte van zijn schapen. Tot daar een succesverhaal. Maar we hadden nog kilo’s appels over die inmiddels een ware lekkernij voor allerlei minder gezellig beest aan het worden was.

Wederom stapte we in de auto, op zoek naar dieren die wat extra’s mogen. We maakten er een combi met supermarkt van maar raakten alsnog een beetje appelig van de lucht. Gelukkig vonden we niet eens zo ver rijden nog zo’n opgegeven veld vol warme wolligheid. Benieuwd of ze het zouden lusten mikte ik een appel het veld op. De foto’s vertellen de rest, de appels waren razendsnel verdwenen en lieve oogjes keken of we nog meer hadden. Wat doen we met valappeltjes, dan voeren we de schapen.

 

26 reacties