Wandelen in het Reichswald

We dwaalden in de omgeving van Kleve, reden eigenlijk gewoon verkeerd en vonden de parkeerplaats bij het Reichswald.  Ik klaagde niet. Zei alleen dat het een klein rondje zou worden, paar kilometer niet meer. Toch was ik zo slim mijn locatie op te slaan en mijn gps aan te laten. Jakkes ik word wijs. Voor me lag een heuvel in het bos en ondanks dat ik nog steeds niet makkelijk loop, liep ik alsnog gewoon omhoog.

Nouja gewoon, wat ik al vermoedde is dat de weg waarop ik liep al ontzettend oud is. Er zijn vermeldingen op kaarten uit 1740, maar het is ouder dan dat. Sowieso is het Reichswald ooit toneel geweest van operatie Veritable, de operatie die na Market Garden begon. Maar ik was vooral bezig met niet struikelen genieten.
Omdat ik graag rustig wandel, ver bij krijs-kinderen en parfum-ouderen vandaan sloegen we een aantal keer af. Opvallend vaak zei ik tegen wandelaars met honden dat ze hun dier los konden laten, in waarschijnlijk afschuwelijk slecht Duits trouwens. Bijzonder hoe er zo dicht bij de grens zo anders gedacht wordt. Ik waardeerde het en wandelde verder een hekwek door en nog verder omhoog. Want daar komt wandelen in het Reichswald in Kleve wel op neer. Genieten trouwens ook, het is er bijzonder mooi.

Verschillende heuvels staken we over en we liepen dan ook een stuk verder dan gepland. Het beviel me wel en ook Vriendlief had het naar zijn zin. Ik merkte dat ik hem makkelijker bij kon houden en eigenlijk alleen inhield om foto’s te maken. Zo’n oud bos, zo anders dan we gewend zijn, ik voelde me nietig. Langzaam zakte we naar de rand van het bos, de ene na de andere heuvel hadden we (deels) beklommen en we hadden ook niet de meest begaanbare paden genomen maar hier ergens moest de parkeerplaats zijn, toch?

Ik hoopte van harte de parkeerplaats in de verte te zien liggen maar eenmaal beneden keken we over weilanden die niets leken op waar we begonnen waren. Inmiddels was de zon achter wolken verdwenen en hadden we beide geen idee welke kant we op moesten. Ik was erg blij met mijn navigatie. Vooral toen die zei dat het nog een kwartier was, ooo joh dat gaat lukken. Het is maar goed dat maps me niet vertelde dat ik daarvoor de hoogste overblijfselen van de stuwwal moest beklimmen en meteen het hoogste punt van dit bos. Stiekem genoot ik van de dieptes en van de natuur maar vooral dat we na 5 km terug waren bij de auto.