Op het uiterste puntje van Walcheren ligt Westkapelle. Dit dorp aan de Westerschelde wilde ik al langer bezoeken enerzijds omdat deze hoek me totaal onbekend is, maar ook omdat ze er een klein museum hebben en ik terug wild naar de Zeeuwse eilanden.
Het weer was beduidend minder benauwd dan ons vorige dagje weg, maar nu regende het net vaker dan ik had verwacht. In plaats van door de regen te wandelen sloegen we af naar een supermarkt en kringloop en hoe verder we daarna naar het westen reden hoe beter het weer werd. Westkapelle voorbij Vlissingen op Walcheren is een dorp aan de Noordzee en bij de Westerschelde.
Op 3 oktober 1944 ten tijde van de bevrijding werd Westkapelle zwaar getroffen. Om de Duitsers snel te verdrijven werden de dijken door de geallieerden gebombardeerd waardoor Walcheren onder water kwam te staan. Het dorp was gewaarschuwd maar onderschatte het gevaar, het werd volledig verwoest door het bombardement en het water en kostte 152 levens. Een tweede bombardement (er waren 4 locaties) om het dijkgat te vergroten maakte dat Walcheren het zwaars getroffen gebied van Nederland werd.
In het Polderhuis is daarover een kleine tentoonstelling, de straat nabij het museum was afgezet gelijkend een dorpsfeest en ook het restaurant van het museum zat daardoor vol. Te vol maar achteraf had ik me wel kunnen bedenken dat het er druk zou zijn in de zomer, zonder deze dingen geen museum vermoed ik zo. In het museum wordt speciale aandacht gegeven aan de geschiedenis van het dorp maar het langst bleef ik hangen in de noodwoning van Bruynzel die hier na de oorlog kwamen te staan. Op de zolder van het museum speciale aandacht voor de stijgende zeespiegel in een fotoserie die me kon bekoren. In de tuin, nu te druk voor een bezoek, zijn nog verschillende dingen te zien zoals een landingsvoertuig, naoorlogs maar vergelijkbaar aan wat de Britten hier aan de kade gebruikte. In het winkeltje koop ik met enige moeite door de drukte een stripboek en haal op gelucht adem als ik buiten ben.
Achter het museum een dijk en vanaf daar een prachtig uitzicht op de Noordzee, in de verte ontwaarde ik de hoogbouw van Oostende achter me klimmen kinderen op de Sherman Crabtank die de Britse bevrijders achter lieten omdat het bij de landing beschadigt raakte. Erop vooral te kleine kindjes op slippers en ergens hun niet oplettende ouders.
Links van me zie ik het gat wat de bombardementen hebben geslagen. Nu kijken strandhuisjes lieflijk over het gat en de zee maar toen spoelde vanaf hier het dorp onder. Een bunker ligt tegen de paalhoofden maar stond ooit langs het dorp, in de verte herken ik Oostende. Het water hier te onstuimig maar alsnog een genot om te zien. We dwalen wat over de Zeedijk en stappen dan in de auto, maar afscheid hoef ik nog niet te nemen van deze mooie provincie.
Liesbethblogt zegt
Bedankt voor de moeite en deze tip. Ik ga mijn ogen open houden voor het boek. Ik ben er benieuwd naar.
Lot zegt
Beetje late reactie maar ik moest het boek opzoeken.
Het meest bekende boek over het droogleggen van Walcheren is “Het verjaagde water” van A. den Doolaard. Dit is een sleutelroman die verslag doet van de herstelwerkzaamheden na de inundatie van Walcheren in de Tweede Wereldoorlog en de inspanningen om de dijkgaten te dichten en het eiland weer droog te krijgen.
Was een lievelingsboek van mijn vader en ik heb het ook al diverse malen gelezen. Bij het dichten en vooral daarna het ophogen van de dijken is heel veel oud oorlogsmateriaal gebruikt, Als je over de dijken loopt of ze ziet realiseer je je niet hoe dat gegaan is en hoeveel bewondering we voor die harde werkers moeten hebben.
fotorantje zegt
Interessant museum
Jan K. alias Afanja zegt
Mooi blog met leuke achtergrondinformatie.
Naomi zegt
Dat was een mooi trippie! Dat museum lijkt me ook wel wat, maar dan wel voor op een vrije dag en niet voor in de zomervakantie, qua drukte.
Liesbethblogt zegt
Heb me er ook echt vermaakt, mijn lijstje wat ik er wil bezoeken is trouwens alleen maar langer geworden.
Edward McDunn zegt
Een mooi blog Liesbeth, leerzaam en fraaie foto’s.
Judy zegt
Mooi stukje Nederland, ben er wel eens geweest. Maar ik wist weinig van de oorlogsgeschiedenis, dus dankje daarvoor.
Sjoerd zegt
Een mooi verhaal Liesbeth. Zeeland is mijn favoriete provincie buiten mijn eigen Limburg. Ik kon er destijds een baan krijgen in Terneuzen, maar helaas wilde mijn vrouw Limburg en haar familie niet verlaten.
Giovanna Jansen zegt
Mooi verslag Liesbeth, leuk om te lezen.
Matroos Beek zegt
Je kwam dicht in de buurt van waar ik vroeger woonde, Liesbeth. ’s Nachts zagen we vaak het licht van de vuurtoren van Westkapelle over het land flitsen. Daar, aan de overkant. Voor ons wás Westkapelle de overkant. Nu nog steeds, maar nu wonen we 30 km stroomopwaarts.
Heel leuk om over je bezoek aan Westkapelle hier te lezen!
peter grey zegt
Mooi verslag, Liesbeth, in beeld en woorden. Zeeland vind ik een prachtige maar moeilijk te bevatten provincie. Al die (voormalige, in mijn lagere schooltijd nog ongeveer 600) eilanden met elk een eigen cultuur, klederdracht, economie, streektaal, en toch een herkenbaar gewest, dat samen met Holland eens het rijkste geweest is van alle landsdelen die later Nederland zouden vormen. Altijd fijn om daar te zijn.