Middenin de Noordoostpolder, daar waar je rechte lijnen en eindeloze akkers verwacht, ligt Schokland. Een voormalig eiland in wat ooit de Zuiderzee was. Inmiddels is Schokland Werelderfgoed en het museum in de voormalige dorpskern een stap terug in de tijd.
Als een oase van oudheid ligt tussen alle naoorlogse boerderijen en akkers een verhoogd en door bomen omgeven stukje grond. Als een herinnering midden in de polder.
We rijden de parkeerplaats op. Dat het omhoog loopt, valt me meteen op. We lopen naar de entree, waar ik me al verkneuter over de lieve huisjes en hun siermakelaars. Ik betaal de entree en als ik het draaipoortje, zonder vrijwilliger, heb overwonnen loop ik het binnenmuseum in.
De ijstijd legde de basis van Schokland diezelfde ijstijd legde keien in Drenthe en liet hier een basislaag achter. Nu nog hebben stenen in dit gebied een herkomst in Scandinavië. Helaas was Schokland geen makkelijk eiland om op te wonen, hier werd jarenlang gevochten tegen het water en uiteindelijk werd de strijd opgegeven en vertrokken de 650 bewoners in 1859, het was te gevaarlijk geworden voor de toch al arme bevolking.
Toch bleven er een aantal mensen achter, waaronder een aantal havenmeesters. Die moet hebben gezien hoe hun haven in 1942 droog kwam te liggen door de Zuiderzeewerken. Hun eiland lag opeens in de Noordoostpolder. Dat er grond bij moest komen voor de voedselvoorziening kan best mogelijk zijn, maar ik kan me voorstellen dat dit toch dubbel geweest moet zijn voor de Schokkers.
We doorlopen de geschiedenis, ook in het kerkje, en genieten van de aantrekkende wind over de polder waar we overheen kijken. Het is een interessant maar klein museum en eigenlijk hebben we het er snel gezien. Na een half uurtje stappen we weer in de auto, op weg naar iets totaal anders.
Niet lang geleden een docu op tv van geweest. Indrukwekkend hoe de mensen daar leefden. Ook daar zijn de bewoners in de steek gelaten door de regering toen het eiland niet meer bewoond mocht worden.
Schokland, een voor mij verrassende naam. Een stukje geschiedenis met overstromingen.
Een prachtig stukje nostalgie, maar te klein om een lange reis voor te maken denk ik.
Leuk en interessant. Wij zijn twee keer geweest, de eerste keer in de Coronatijd. De tweede keer voor het museum dat de eerste keer natuurlijk dicht was
Oh, die huisjes! Ik vind dat toch zó leuk!
Je hebt Schokland mooi getoond en de geschiedenis mooi verteld.
Ik ben er eens in de winterperiode geweest, toen was het er eenzaam onder een grijze lucht. Ik wil er nog wel eens in het voorjaar naar toe, want het heeft wel wat.
Wij zijn er wel een paar keer langs gereden, maar zijn er nooit gestopt. Misschien toch maar eens doen.
Ik ben er nooit geweest, wel vaker langs de borden gereden als we naar Lemmer gingen.
Ik ben er al twee keer geweest. Het heeft toch iets. Vooral die achterliggende geschiedenis en de desolaatheid.
Mooie foto’s van Schokland, dat door inklinking van de bodem een beetje wegzakt in de Noordoostpolder. Veel te zien is er inderdaad niet, maar als je de eindeloze vlakke polder ziet als zee dan begrijp hoe vroeger de golven tegen de te lage wallekanten klotsten.