Plog; Tegen de wind in naar Liempde

Normaal plog ik over autoritjes, maar met de huidige prijzen en de algemene staat van onze economie vind ik een rondje fietsen op het moment erg lekker. Ben onderweg naar Liempde, dat is hoop ik een leuk fietsrondje.

Die p in Liempde is nogal onnodig, in het Brabants is het ‘Liemt’ maar zelfs in normaal Nederlands gebruik je die p niet. de naam van het dorp komt van leem en ‘den’ betekent nederzetting. Het stamt uit de middeleeuwen. Maar goed voorlopig ben ik pas bij Sint-Oedenrode. Ik snuffel even door een minibieb en fiets verder. In het dorp sla ik af naar Olland en krijg volop tegenwind.

Ik trap lekker door en kom vast te zitten achter een bejaardenfietsfile die ik uiteindelijk inhaal. De air du temps-walm slaat me in het gezicht. Helaas zie ik verderop een klein monument en een minibieb, dus ik stap af. Terwijl ze me weer inhalen, vind ik niets in de minibieb. Het monumentje herdenkt twee Britse bemanningsleden uit een tank die hier een tijdelijk graf hebben gekregen. Ze liggen in Sint-Oedenrode begraven bij de graven die ik geadopteerd heb..

Eenmaal in Olland sta ik stil bij een afslag en nog voor ik mijn telefoon kan pakken stopt de postbode naast me. Ze wijst me de weg en meteen ook de leukste opties, ik besluit linksaf te slaan. Voor 200 hele meters en dan sta ik alweer stil. Lammetjes zijn altijd een goede reden om af te stappen. Zeker als er een knapperd als deze bij loopt.

Ik fiets misschien 100 meter als ik een ooievaar parmantig door een omgeploegde wei zie stappen. Ik geloof nooit dat die er niet uit naait als ik mijn camera pak, maar u ziet deze banjert vrolijk verder.

Achter me zie ik een wit randje boven het ooievaarsnest uitkomen en voor me ligt een werkelijk prachtig fietspad. Bijna idyllisch ware het niet dat de wind aantrekt en ik verderop een tractor hoor gieren. Op het bruggetje over de Dommel aanschouw ik de stofbende die het veroorzaakt en wacht rustig tot hij een eindje opgegierd is.

Voor me herken ik de kerktoren van Liempde en fiets even later het dorp binnen. De zon is inmiddels verdwenen, ik dwaal en fotografeer wat door het dorp met prachtige oude boerderijen. Op een doorgaande weg word ik zo strak ingehaald dat ik de berm in wordt gedwongen. ‘Kutwijf!’ slinger ik de auto na waar gelukkig een vent in zit. Ik vul mijn waterflesje en vertrek met een andere route naar huis.

Op de plaats waar ooit een watermolen stond, staat nu een wel erg lelijke moderne uitkijktoren. Ik loop vlotter dan ik mij herinner naar boven. Kijk over het Dommeldal en wordt pas op de weg naar beneden overvallen door hoogtevrees. Gelukkig is er niemand die kan zien hoe tergend langzaam ik naar beneden ga. Vlot stap ik op de fiets, ik heb schuin tegenwind maar herken opeens de route. Dan lijkt het korter.

Verderop tref ik nog een caravan naar mijn smaak, maar voor een schattig schuurtje als dit pak ik mijn camera. Via de supermarkt fiets ik naar huis, op een lang en saai stuk check ik een beetje uit maar volg mijn luisterboek nog wel. Eenmaal thuis merk ik dat ik een beetje wazig ben. Maar dat mag ook wel na 48 km fietsen.