Ploeterend naar de markt

Vandaag had ik het onzalige idee naar de markt te gaan. Om het even waar als het die in mijn eigen dorp maar niet is. Schijndel, Best of Woensel nah geen zin in het buitenland dus de laatste valt af hoewel de kip daar wel lekker is. Toen dacht ik Best maar dan moest ik snel weg dus werd het Schijndel. Ik had al spijt toen ik het besloten had, helemaal toen ik de tegenwind voelde.

Ik was blij dat ik een trui en een vest aan had want hoewel 9 graden prima is was die wind vies koud. Zag mensen in dunne sportbroeken en zelfs in korte broeken maar sinds ik wat minder op de aarde druk behoor ik tot de kouleiers. Dat is minder erg dan teringleiers maar alsnog heel vervelend. Zeker omdat ik van mezelf een zeikleier ben en er dus lekker over kan klagen.
Gelukkig had ik handschoenen aan. Die heb ik eigenlijk niet nodig maar de kloof in mijn duim denkt er anders over, die broedt op een vriendje.

Ik ploeterstraalde tegen de wind in op de laagste stand qua stroom want best tevreden met mijn gewicht maar er mag altijd meer vanaf. Werd ik ingehaald door behelmde ebike bejaarden die dan net te langzaam voor je gaan fietsen. Word daar een beetje vies van zeker als ze dan 200 meter verder ook nog net voor een vrachtwagen oversteken. Altijd jamm fijn dat de snotneus erin even niet op zijn telefoon keek. Wat maar goed is ook want deze markt had een eindtijd en ik nog steeds koude handen.

Ik draai 10 minuten later af en heb nog steeds tegenwind maar nu met versgegierd weiland erbij, echt het is fantastisch dat buitenaf wonen. Nou ja dat verse spul in de wei is wel leuk die blijven trouwens lekker achter hun moeder uit de wind liggen.
Een brug en de snelweg over die heus niet leger is dan normaal. Na een kwartier nader ik de bewoonde wereld en daarna Schijndel. Braaf burgermens parkeert de fiets in plaats van zoals de rest smerig slalommend tussen het volk door te sjezen. En sjokt met moedertas aan de arm naar de groenteboer en de bakker.

Je wordt sneller geholpen als je zo’n tas bij je hebt, tip van mij. Een grote waffel werkt ook trouwens. Maar het is rustig. Of nou ja mijn god wat een saaie markt krijg zin om met een ondeugende blik aan een rettich te knabbelen liefst een extra grote, had de groenteboer helaas niet. Dacht nog even komkommer maar die had ik nog thuis. Agos moeten ze die blik hier allemaal missen.
Naast me stond zo’n d’r-hele-leven-slank gebleven moeder, slank omdat ze alles wat lekker is structureel heeft afgewezen en daardoor een permanente chaggo rimpelmuil heeft. Haar dochtertje, ook zo slank, vroeg of ze aardbeien mocht. ‘Ja 1 dat is genoeg suikers voor vandaag’. Moeders dit gaat heel anders aflopen dan jij denkt.

Onderweg naar de bakker tref ik iemand die roept dat de dag des oordeels komt maar ik ben de datum vergeten. Misschien omdat het geen onknappe man was en dat pak hem erg goed zat. Met zo’n type wil iedereen zijn laatste dag wel doorbrengen. Al is het maar om hem dan 1 minuut na middernacht grijnzend aan te kijken.

De visboer, -verse vis verse vis-, prijst zijn onwaar aan en ik word na hem een beetje onpasselijk van de stroopwafellucht.

Van de bakker koop ik, heel saai, drie volkoren en krijg een eurootje korting. Maar uiteindelijk trek ik de conclusie dat ik net zo goed naar de Lidl had kunnen gaan met zulke prijzen maar ja over de Lidl heb ik dan weer niks te lullen.