Ze deelde een informatiebord die ze tegen was gekomen tijdens een wandeling en vandaar ging het gesprek verder om te eindigen op het Duitse ereveld in Ysselsteyn. Ja dat gebeurd als je met mij ouwehoerd. Rianne is uiteraard een goede toehoorder en het was ook haar auto die ons er heen reed.
Rianne leerde mij (jup echt!) dat er ook baby’s op de Duitse begraafplaats liggen, kind van een soldaat en ja ook ik kan mijn hoofd daar niet helemaal omheen krijgen. Behalve dan dat er vrij weinig door de linies kwam in 44/45. Probeer maar eens een begrafenisondernemer te vinden die een Duitser weg gaat brengen in Duitsland. Kansloze missie ook als je je bedenkt dat lichamen voor de hygiëne met 48 uur onder de grond moesten.
Steeds als ik de Duitse begraafplaats op Ysselsteyn bezoek valt me op hoe mooi het er is. De begraafplaats is zeer op de natuur gericht, zo wordt er een boom geplant wanneer familie iemand over laat brengen naar een locatie dichter in de buurt. Vandaar dat tussen de graven soms al enorme bomen staan. Dat alle grafstenen hetzelfde zijn, maakt ieder graf daar gelijk. En vallen de data meer op, altijd te jong.
Krijg je Rianne dan krijg je ook haar Boyzs, uit respect voor de plaats met stemmige sokken, maar ik vond ze prima op hun plaats in de rugzak. Sowieso was het gras nat en de dag lang, maar kunnen we ons allemaal even vergapen aan hoe leuk Rianne eruit ziet?
De onderwerpen gingen werkelijk over van alles, van heel serieus tot iets minder maar het voelde vooral als vanouds. Na een binnendoor ritje -mooier dan de grote weg- kwamen we op het Militaire ereveld in Venray. Beduidend kleiner, maar de vorige keer dat ik er was had ik er niet genoeg tijd aan besteed en ook daar leerde ik wat dingen. Onder andere dat ze gestopt zijn de graven met chemische middelen schoon te maken en hoewel er niet veel meer van te zien is, op deze begraafplaats ook een perk vol bloemen voor de insecten.
Uiteraard namen we nog geen afscheid, Rianne had nog meer in de planning staan en zag ik daar geen ondeugend kraaloogje boven een tas uitkomen?
Jan K. alias Afanja zegt
Mooi stemmig blogje. Zo zonde al de jonge mensenlevens die tot op de dag vandaag over de kling worden gejaagd.
Joke zegt
Altijd kippenvel krijg ik. Het zijn verloren levens, verscheurde families.
Edward McDunn zegt
Altijd aangrijpend hoor, je loopt daar met respect.
Mevrouw W. zegt
Om stil van te worden…
rietepietz zegt
De dames waren aan elkaar gewaagd zou ik zeggen. Begraafplaatsen zijn vaak een mooi stukje natuur, maar verder is het natuurlijk helemaal zo mooi niet dat er zulke jonge mensen begraven liggen, heel triest
Wel makkelijk dat rode jasje, zo raak je elkaar niet kwijt. ;-)
peter grey zegt
De Duitse militaire begraafplaatsen vind ik altijd ontroerend. Worden de zerken in Venray niet wat smoezelig? Ik was in Bandung op wat men daar een ‘ereveld’ noemt, Nederlandse slachtoffers van de Japanse bezetting en ook gesneuvelden tijdens de wat wij noemen politionele acties. Het blijft verdrietig allemaal.
Rianne zegt
Muts… <3
De Boysz zijn er nog steeds een beetje van onder de indruk.
Matroos Beek zegt
Deze begraafplaatsen blijven beklijvend. Zeker als je dan die leeftijden op de graven ziet…
Sjoerd zegt
Je zou inderdaad ook eens moeten kijken naar de tegenpartij. De meesten daar werden ook alleen maar gestuurd…
Naomi zegt
Op de een of andere manier bleef mijn oog heel lang hangen bij de foto van het ‘anonieme’ graf. Hij raakt…