Klaprozen strijdend in de wind

Over het kanaal drijven de wolken steeds dichterbij, hoewel kanaal. Ik groeide op met sloten breder dan dit, met meer stroming dan dit en toch, een bui blijft vaak aan de overkant. Die ervaring heb ik wel alleen ik woon aan de overkant en het is maar de vraag of deze bui doet wat er van hem verlangd wordt. Ik laat de bui dichterbij komen, zie steeds een rand een verdieping in de wolken en geniet van het jagen ervan. Achter me loeit een koe, ze schuilen onder de bomen. Weten die meer dan ik?

De klaprozen strijden in de wind en hier en daar dwarrelt een blad als een bloedvlek haar verloren strijd naar beneden. Blijft roerloos liggen in het nog natte gras. Met een paar uur verschrompelen die blaadjes doen in niets herinneren aan de schoonheid en vernuft die een klaproos vormt. Geplukt of getergd blijft er niets van over, het aloude allang niet meer in de mode zijnde, kijken met je ogen.

Even zwaait de zon tussen de wolken door, als een intieme herinnering wat er ook kan zijn. Geeft de wolken aan de overkant een kleur zo intens een paar seconde en het is ook alweer verdwenen. En als ik na een laatste foto voor hetzelfde kies en aanzet thuis te halen, voel ik me gesterkt door de wind. En eenmaal thuis kletsen als een afscheid de druppels en donderen de wolken. En weet ik dat het ook felrode bloemblaadjes zal regenen.