Kasteel Heeswijk zelfscan kasteel op een burcht

In Heeswijk-Dinther, onder Den Bosch, staat een prachtig kasteel. We reden er al vaak langs, maar bezochten het pas onlangs. Kasteel Heeswijk begon ooit als een motteburcht: een toren op een eiland. Door de eeuwen heen groeide het uit tot het kasteel van nu. Dankzij de ligging aan de Aa moest ieder schip dat van en naar de Peel en Den Bosch voer tol betalen. Nogal winstgevend dus.

Na het kopen van een kaartje kon ik door een draaipoortje de binnenplaats op. Ik scande mijn bonnetje en liep daarmee blijkbaar ongemerkt de eerste vrijwilliger voorbij. Geen idee waarom die man daar staat, maar hij kan vervangen worden door een bordje als hij zo goed op blijft letten.

Ik maakte de eerste foto’s op de binnenplaats en ging het kasteel binnen, daar stond een groepje mensen maar ik kon er fijn langs. Een vrijwilligster die ik niet gezien had omdat ze een groep leek de leiden, riep me na en toen zag ik ook het tv-scherm waarop de huisregels te kort voorbij kwamen om allemaal te lezen.
Ik kreeg ook amper de tijd deze te lezen terwijl me met een nogal dwingende toon vertelde dat die ‘erg grote rugzak’ in een kluis moest. Hoewel ik wel wat opmerkingen had bij haar manier van benaderen liet ik het gaan, ik was net 30 euro lichter geworden en wilde dat kasteel weleens zien. Tas in kluis en gaan.

Het gebouw zelf is interessant. De kamers zijn sierlijk en goedgevuld, de gangen smal en kronkelig, het gevolg van eeuwen verbouwen en uitbreiden. Wel viel op dat er weinig informatie te vinden is. Overal QR-codes, nauwelijks bordjes maar wel een automaat om extra te betalen. Het voelde soms meer als een zelfscankasteel dan als een museum.
Toch genoot ik van de ruimtes gevuld net als een klein plafond, volgehangen met servies. Terwijl de bewoners zich de luxe konden veroorloven om hun dure spul in een plafond te verwerken. Zal een groot deel van de bevolking in de omgeving een stuk eenvoudiger hebben geleefd.

We zakten steeds verder het kasteel af, het trappengat gevuld met oude tegels kon me zeker bekoren net als de keuken, maar volg je de route dan sta je opeens buiten. Daar liepen we nog een toren in hopend op extra mooi uitzicht om tot de conclusie te komen dat er geen uitzicht was alleen maar moeilijk gedoe met tegenliggers op een wenteltrap.

Na nog een ruimte betrad ik de ingang om mijn tas weer op te halen, de vrijwilligster was er niet en ik keek even naar een stapel oude kisten nabij de ingang toen achter me een -wacht eens even jij- klonk. Wederom moest ik me verklaren en werd op de koop toe uitgehoord. Met als toetje ‘ik hoop dat je geen flits hebt gebruikt’.
Echt mensen ik heb respect voor de oudheden in het kasteel het staat er echt vol pracht en praal, maar de oudheden die er rondlopen kan ik missen!