En dan begeef ik mij getergd door alle spierpijnen van de iets te fanatieke dag ervoor, zeulend met mijn cameratas en ziel onder de arm naar de krochten van mijn kantoor annex slaapkamer en zeeg mij neer op een bureaustoel. Kermend concludeer ik wederom dat die stoel prima is maar doch niet voor mijn poezelige billetjes na zulk één harde afstraffing.
En dan wanneer ik net geïnstalleerd lijk blijk ik weer iets vergeten, vriendelijk vragen heeft niets opgeleverd. Vriendlief houdt zich stofdoof of is echt niet binnen gehoorsafstand en dus sta ik op, harder steunend dan volstrekt nodig of aanvaardbaar is en begeef mij terug naar de leefruimte of de keuken of de badkamer of allemaal zoekend naar hetgeen ik nodig heb maar niet kan vinden. Meestal mijn telefoon soms iets anders.
En dan wanneer het zuchtende kermende riedeltje herhaalt is begint het feest. Nu moeten die foto’s bewerkt, minimaal maar toch en verkleind zeker wel. Om daarna of tijdens tot een aangenaam volstrekt niet humorloos stukje te komen wat de dag en het geheel samenvat en maakt tot een aangenaam tijdverdrijf, het lezen der blogs.
Maar allee allereerst die zware tas naar mij toehalen, afgeleid raken door één der katten, stomme filmpjes kijken op ytupe op zoek naar inspiratie, te lang uiteraard, wist je dat een balpen zo’n 2/3 km schrijft? Bijna raak ik verstrikt in het schrijven met een ganzenveer maar week mij los. Schrijven ja dat moest ik, over gisteren over alles, over het leven en de zin ervan maar dan wel graag een beetje luchtig, niet zoals hoe heet die schrijver.
Waarom kan ik nooit op namen komen als ik ze nodig heb, maar wel als ik net in bed lig en er niets meer aan heb? Moet ik bij een gebrek aan brein gaan liggen is dat waarom zoveel mensen geestesziek in bed liggen? Ik dwaal af Sartre trouwens, niet mijn lectuur.
Wederom waag ik mij aan mijn foto’s wat vertelt het verhaal, wat vooral niet en wat wil ik laten zien. Diep in gedachte en volledige concentratie werk ik, foto’s doe ik meestal zonder mijn brein echt te gebruiken. Downloadde zo lang geleden niet een update en heb hemel, aarde en het dark web bewogen om mijn oude versie terug te krijgen. Voor mij geen nieuwe functies >^&@EY”^ bijna raak ik mijn geschreven tekst kwijt aan het arriveren van Prinselijk lompe kater Doezel op mijn bureau.
Uit het niets of misschien te zacht voor mijn nogal aanwezige muziek haalt hij mij uit mijn concentratie. Wandelt over mijn bureau over het toetsenbord en nog eens terug commandeert knuffels en aandacht en gaat dan tevreden of in het geheel niet op bed liggen. Mopperend allicht moet ik hem dan inpakken of juist niet, wil hij aandacht of juist niet dan is meestal de muziek niet zijn keuze en wanneer hij tevreden opkrult spinnend naar dromenland verdwijnt dan en dan alleen kan ik mijn aandacht weer richting op o ja mijn blog.
Ik was natuurlijk met een zelfde ritueel bezig, maar dan zónder poezen. Anders had ik dit logje nooit gemist….. of gewoon niet goed uit de dopjes gekeken, datkan óók natuurlijk. ;-)
Waarom denk je dat ik de laatste tijd zo weinig blog hahahahaha
Deze leest trouwens wel lekker weg.
Ja, echt, bloggen, je moet er wat voor over hebben.
Het is pure ellende. Maar ja. Nu had ik tenminste nog 2 minuten uitstel voor mijn YouTube workout.
Afzien is het. Zwaar afzien. Maar we zijn allemaal blij dat je het doet.
Goh … en ik maar denken, dat ik de enige ben die met dergelijke verschijnselen geconfronteerd word.
Ja begin bij de laatste blog, dus wat je zoal uitspookte intrigeert mij. Vriendlief is duidelijk selectief doof. Wat een weetje over die balpen 🖊️. Sartre, geen literatuur voor ‘s avonds…
Bloggen is hard werken ; )
Ik ben enorm afgeleid door het weetje over die balpen. Ik voel de behoefte om het te testen;).
Het leven van een blogger wordt keihard onderschat en ik ben blij dat jij erover durft te beginnen ;)
Ach die namen: dinges van dinges, weet je wel… en maar zoeken.
Pff, ik vind het af en toe ook een klus hoor, denk maar niet dat je de enige bent. Het liefst zou ik nu dat spannende boek lezen maar er moet nog een blog uit. De foto’s heb ik, niet veel bijzonders deze keer, nu nog een verhaal erbij. Ja, helemaal met je eens, het leven is lijden zo nu en dan.
Ik heb enorm met je te doen! 😉Weet dat je blogs met veel plezier worden gelezen, zeker nu we weten wat een enorme klus zo’n blog is!
Haha, heel herkenbaar, niet op namen komen, dingen zoeken, filmpjes op ytube kijken, enz., maar uiteindelijk kwam er toch weer een leuk blogje uit!
Dat van het niet op namen komen herken ik. Het is alsof een zeer oude en ook kreupele archiefmedewerker zich zuchtend in beweging zet om het juiste schap, de gewenste plank, de bedoelde lade te vinden om daarna, soms uren later, de gevraagde naam uit het niets op tafel te… smijten werkelijk. ‘Hier! Blair heet-ie, Eric Blair’ ‘Blair? Wie heet Blair? Waar heb je het over?’ Die schrijver! Dat vroeg je toch? De echte naam van die kerel die 1948 geschreven heeft, en dat dierending, iets met varkens. Kom hoe-heet-ie… ehm…. iets met een O… allemachtig…’ En weg scharrelt het mannetje, mopperend en grommend terug het archief in. (Geweldige foto boven je bericht trouwens!)
Tijd voor vakantie als je het mij vraagt.. maar dat is niet altijd mogelijk.
Love As Always
Dimario
Je hebt van die dagen dat je met alle hulpmiddelen voorhanden er gewoonweg niet uitkomt…