Heroïsch door mist en regen

Het lijkt eind september maar is nog net augustus. Vanmorgen vroeg herkende ik de geluiden van de machine die mais van het weiland haalt. Alleen was de machine nog niet begonnen, reed door de straat. Ik had een goede boerin geweest, waren het niet dat ik vroeg opstaan haat. En draai me nog eens om mopperend van de spierpijn van gister. 31 graden en 60 km fietsen achterlijke combi maar het ging wel lekker.

Even later hoor ik het kneuzen en kan niet meer slapen, die boeren rijden als debielen door mijn 60 km straat en ik denk aan de katten die ik binnen haal. Ik ruik koffie en als ik het weerbericht zie, weet ik dat ik haast heb; er komt regen. Maar dat hadden die gehaaste boeren me eigenlijk ook al verteld. Langdurige pisregen, om precies te zijn.

Ik stap op de fiets en de mist verbaast me, maar ook weer niet. Het heeft vannacht enorm geregend maar nog lang niet genoeg om tekorten aan te vullen. Ik geniet van de geuren en draai een bospad in. Heb ik deze ooit genomen, vraag ik me af, maar weet precies waar het uitkomt. Voor me een weg die pasgeleden heel nog heel wat begaanbaar was. Met m’n fiets een standje hoger, verbeten blik op oneindig of gewoon het asfalt verderop, ploeter ik verder. Maar niet verbeten genoeg om de koeien niet op te merken.
Sterker nog, met die koeien daar is wat mee en dus fiets ik erheen.

En dan zie ik het. Er lopen kalfjes tussen de melkkoeien en één ervan is onder de draad doorgelopen. Zijn moeder is het daar niet mee eens. Kijk, het kan geen kwaad, maar als de kleine erbij gaat liggen ontstaat er nog meer paniek en dus fiets ik even door naar de boerderij. De boerin bezig met een afrastering heeft prima in de gaten wat er gaande is. ‘Als dit hek gerepareerd is haal ik ze binnen’.

Met een zwaai neem ik afscheid en fiets verder. Vandaag hoef ik niet zo ver, maar toch de 30 km wil ik wel halen. Ik fiets door het bos en langs het kanaal. Steek een bruggetje over en in het dorp erna vul ik mijn waterfles. Als ik vervolgens een natuurgebied indraai zie ik het meteen: de mist trekt op en even later vallen de eerste druppels.
Hoewel ik de kenmerkende chaggo winter gezichten alweer ontwaar, plakt op mijn gezicht een glimlach. Zelfs als ik moet stoppen om een stuk plastic aan te trekken. Het septemberweer heeft me meer dan ik wil bekennen deugd gedaan.

Zonder echt na te denken fiets ik verder. Ik ken de route. Zo sla ik af en dan kan ik rechts verse onbespoten groente kopen. Altijd maar de vraag wat ze hebben.

Inmiddels stopt het met zachtjes regenen, vlot koop ik een grote augurk en wat paprika’s en spring weer op mijn fiets. Teruggaan heb ik een hekel aan en dus fiets ik door. Even is het droog, een paar minuten, maar ik hoef geen wolken te lezen om dat domme stuk plastic aan te laten.

In het grote dorp verderop schuil ik even in de supermarkt en fiets daarna door naar huis. Druppels petsen van het plastic omhoog in mijn gezicht, maar het blauw kleurt goed bij mijn nieuwe bril dus ik laat het maar. Een minuut of twintig is het droog als het weer begint en warempel ook de zon begint te schijnen. Maar niet fel genoeg voor een regenboog.

Inmiddels ben ik er wel beu van, ik verlang naar een douche en mijn pyjama. Om mij heen niets dan donkere wolken en op de laatste kilometer plettert nog een bui. Heroïsch thuiskomen.

Vriendlief zet mijn fiets binnen en net als we beiden binnenstappen, knalt totaal onverwacht het onweer, gevolgd door een hoosbui. Dat is me in ieder geval bespaard gebleven.