Vroeg opstaan laat ik met liefde aan andere mensen over, maar een nachtje doortrekken en wat later naar bed gaan vind ik zo’n ramp niet. En dus kleedde ik me thuis om en verdween weer, nog voor de zon op kwam.

Een gouden uur zonder maar één wolk aan de hemel. Wat een cadeautje! Maar wel een stressvol cadeautje, want het duurt hooguit een half uur en daarna is het maar hopen of er nog wat mooi licht overblijft.

Tref je mij tijdens zulk licht, dan heb je hoogstwaarschijnlijk pech. Behalve dat ik je misschien niet eens zie, heb ik geen tijd voor je. Ik fiets dan ook als een malle om dat licht overal zo perfect mogelijk vast te leggen. Daarbij schuw ik karresporen, zandpaden en weilanden niet.

Maar hoe hard ik ook fiets, het licht verdwijnt altijd sneller dan ik zou willen. En ergens maakt dat het ook weer mooi. Maar ik tref het, er blijft van dat heerlijk herfsterige licht waar ik zo dol op ben over en ik fiets dan ook verder.

Tot ik in een drooggevallen greppel het toppunt van heerlijke herfsterigheid zie staan en er vrolijk in spring. Iets minder drooggevallen dan ik zou willen die greppel trouwens. Maar ik wacht tot het strijklicht in de greppel valt en vertrek dan naar huis.

Laat ik maar eens naar bed gaan.

 

18 Comments

  1. Ik ga vroeg naar bed dus ben er automatisch vroeg uit, maar we met voldoende uren. Die zwam is prachtig!

  2. Zo mooi! En dat licht is er inderdaad maar even. Ik wil ook niemand tegenkomen op dat tijdstip, want dan wil ik gewoon foto’s maken.

  3. Ik ben ook geen ochtendmens en tot 2 uur blijven zitten geen probleem. Ik hoef dan ook niet vroeg op. Maar goed ja dat gouden uurtje zo mooi. Ben ook wel eens op weg geweest en hard fietsen omdat ik een mooi plekje wist maar voor ik er was, was de zon al onder helaas. Mooie foto’s

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dat mag niet!