Fruit en afzien in Bokrijk

Later dan ik had gewild kwamen we aan bij Openluchtmuseum Bokrijk. Dat ik van oude dingen houdt is vast geen verrassing, dat ik het park nog nooit bezocht heb met mijn camera, vast wel. Schijn er geweest te zijn als kind maar herkende helemaal niets en dat is mooi want dan is alles nieuw.

Openluchtmuseum Bokrijk (bij Genk) is een 67 jaar oud park waar je in ruim 140 gebouwen teruggaat naar de periode rond de 17e eeuw. Het 90 hectare groot park is onderdeel van een groter geheel met onder andere een speeltuin en natura 2000 gebied. Eenmaal binnen sloegen we af naar Haspengauw, ik had even vlot naar de plattegrond gekeken toen ik daar aankwam en wist dat het afzien zou worden in het park met die verdomde achillespees van me maar ik laat me niet zo snel tegen houden.

In Haspengauw dwaalde ik al wachtend op Vriendlief die echt meer ouwehoert als ik, rond bij een woonhuis. Eenmaal verenigd liep ik naar waar die heerlijke geur vandaan kwam en zag hoe moeder en zwangere dochter volledig gekleed naar de tijd eten klaarmaakte. Vriendlief miste de memo en had het over nieuwerwetse dingen als reclame ‘ah in de gazet’ en supermarkt ‘ah u bedoelt uw hof’.

De dorpsschool ging net uit en meneer pastoor genoot zijn rust in de schaduw of in steeds een ander huis. In een hof verderop stond de geit aan de pin en vielen sterappels van de takken, ik beet in een appeltje en kreeg een -oma’s appelmoes- flashback. Later zouden we teruggaan en een tas van deze valappeltjes vullen, als de mens noch de geit ze moet dan offer ik me wel op. Na nog een flinke eind met weinig vermaak zag ik de eerste boerderijen weer opdoemen ze staan realistisch een eindje bij elkaar vandaan en niet alleen het woonhuis maar ook de bijgebouwen staan er. Alleen heel veel was dicht en als het open was, was er niets te zien of beeldschermen die voor mij de sfeer een beetje verbraken.

In een tuin stond een pruimenboom vol rijpe vruchten, die ik hoewel allergisch proefde en heerlijk waren! Zo zonde dat niemand ze eraf haalt. Hier zag ik de eerste bankjes een tribune waar niets gebeurde in de zon en in de schaduw bij een restaurant. Een stolpboerderij was leeg op een enorm schilderij van Bruegel na, prachtig om zo groot te zien maar als iedereen stonden we vlot weer buiten. Verderop een dijkhuisje dat wanneer open de moeite is en verderop een struiken vol frambozen, die smaakten ook!

Na de watermolen begreep ik dat we nu het grootste deel van het park gehad hadden, we dwaalden tussen de gebouwen zagen schapen, een bok aan een pin dolgelukkig met wat paardenbloemblad, een bakker die bezig was een Brits mes uit de oorlog te scherpen en toen ik het woord ‘goesting’ op een raam zag wist ik, daar moet ik zijn. Maakt niet uit wat daar binnen is, liggen is ook goed. Het was een plek voor versnaperingen trouwens, voor hier rare dingen gedacht worden. Met een koffie en volkorenbrood kwam ik naar buiten en zag ik een vrij bankje. Rennen zat er niet in, maar maakt niet uit wie er voor mij was gaan zitten, ik zat ernaast of op schoot. Ik genoot mijn koffie en een hap brood en toen ik na enige tijd de hoek om liep was daar een picknickschuur vol lege bankjes. Natuurlijk.

Bokrijk is een plaatje van een park, de entreeprijs is het waard je loopt lang genoeg in het museum maar met 5 acteurs is het karig het juiste woord. Dat veel gebouwen dicht zijn of open maar met niks erin maakt dat sommige delen saai zijn net als sommige paden. Voor een dag middenin de zomer, wanneer de entreeprijs hoog is, miste ik wel iets. Geen imker, geen touwslager, geen herder en geen molenaar ondanks de beloftes op de website. Toch weet ik zeker dat ik terug wil naar Bokrijk, volgend jaar in de herfst als ik makkelijker loop en ik de noten kan rapen die ze vast ook niet nodig hebben.