Fotoserie: De koeien van Kessel

Vanaf de dijk waar we overheen reden zag ik ze staan, een zootje koeien in een kraal. Toen we afsloegen zag ik dat ze er vrijwillig instonden en dat ik via het klaphek de wei in kon. Dat ik 20 meter afstand moest houden daar trokken de koeien zich niets van aan. Die stonden praktisch tegen het hek en gingen spaarzaam aan de kant toen ik erdoor wilde.

Kijk, ik kan nu koeien in de ‘uierwaarde’ grappen maken, maar het waren grotendeels pinken dus veel uier was er niet. Ook prima trouwens, pinken zijn nieuwgierig en dat is fotogeniek. Pas toen ik een stukje verder liep zag ik dat de koeien in het water konden en alsof ik hen er aan herinnerde sjokten ze stuk voor stuk verder en besloten enkelen tot een beetje pootjebaden. En moesten ook spontaan allemaal plassen, dus misschien is dat een dierlijke gewoonte pissen in een zwembad. Ik snap Nederland waterland wel beter nu.

Aan de oever lag een schip met loopplank. Aan de manier waarop de koeien zich bewogen, zag ik dat ze eraan gewend waren. De dieren liepen er ook heel wat makkelijker onderdoor. Ik was wederom blij met mijn lange spijkerbroek maar stond bijna letterlijk aan de grond gepind foto’s te maken tot de dieren voorbij waren. De achterlijke manoeuvres die nodig waren om daar weer los te komen van de prikkelbosjes zijn gelukkig niet vastgelegd.

Een eindje sjokte ik met de dieren mee en verbaasde me over hoe makkelijk ze de zanderige afgekalfde randen op komen. Uitkijkend over het water realiseerde ik me dat ik dezelfde kudde in andere samenstelling dorpen verderop al eens had gezien. Had deze blog de Koeien van Maren-Kessel geheten en dat bekt lang zo lekker niet.
Koeien lopen gemiddeld zo’n 13 kilometer per dag, maar daar voelde ik helemaal niets voor. Op mijn gemak sjokte ik terug en met een laatste blik over de Maas was het tijd om terug naar huis te gaan.