Wandelen is ondanks mijn gezonde insteek nog steeds niet mijn ding, maar als ik aan de wandel ga dan heb ik graag wat te fotograferen. Het Odapark is een vreemd beeldenpark, maar de natuur is er prachtig.
Met meer energie dan ik me herinner liepen we het park in. Met een dwarse achillespees die ik vrolijk negeerde, voelde ik de zachte glooiingen al. Het maakt dat het park ideaal is om hedendaagse kunst neer te zetten en er staan dan ook 64 verschillende installaties. Een aantal van de beelden verwijzen naar de historie van de omgeving, zoals de geknakte kruizen. Ooit kochten de Ursulinen nonnen het Reyndersbos en stichtte er een meisjespensionaat. Uit die tijd stamt het theehuis en een aantal prieeltjes. In de jaren 80 kocht de gemeente Venray het, het park is vernoemd naar de heilig verklaarde Schotse prinses die in Venray woonde.
Ondertussen staat Vriendlief verlekkerd naar een vette hap te kijken die ruzie maakt met fruit, zou hij zich net zo gekooid voelen? Onzin hoor we eten het af en toe maar ik geef er niet meer om. Een stukje verder staat een installatie verwijzend naar het laatste avondmaal, zonder bordje bleef ik er langer kijken en herkende het. Voor we er erg in hebben lopen we verder het bos in. Prachtige fietspaden en wandelpaden liggen er en we wandelen verder dan mijn bedoeling was maar het gaat vanzelf en dat vind ik een heel goed teken.
Na een uurtje lopen we weer tussen de beelden, niet alles spreekt me aan maar ik zie een tweede kabouterdeurtje en ook de niet smeltende sneeuwpop van een Rotterdamse kunstenaar verderop ontlokt me een glimlach. Ik zei toch dat het een vreemd beeldenpark is?!
Heel vreemd… 😎😂.
Goed om eens rond te snuffelen.
De kruizen zag ik van de week ook maar ik begrijp dat ik iets meer naar rechts het park in had moeten gaan; dan hadden we meer kunst gezien. Ach ja, dat was ook niet de bedoeling van de dag, kunstkijken.
Je foto’s zijn weer prachtig.
Ik vind dat vreemde juist heel leuk. Mooie foto’s! Ik moest even heel goed kijken naar die ruzie tussen de vette hap en het fruit.
Kijk, dat is dé manier .Zoek een plaats op waar veel te zien is en je vergeet dat loopt. En zo in de natuur is er natuurlijk sowieso veel te zien en het is vaak ook nog een aardige mach met de kunst.
Een heel bijzonder park waar kabouters wonen. Wie had dat gedacht? Mijn dochter was voor haar werk week in Milan en stuurde me een dergelijk deurtje in een muur. Grappig, omdat je het niet verwacht. Je had weer een leuk uitstapje.
Nee ik laat kaboutertjes altijd met rust.
Heb je nog een deurtje opengemaakt of aangebeld om te kijken wat er gebeurde?
Haha, die sneeuwpop lijkt me leuk om een bloedhete zomerdag;).
Een bijzonder park! Als er zoveel te zien is, dan gaat het wandelen misschien toch een beetje vanzelf…
Ben ook wel nieuwsgierig naar die Oda. Kabouter deurtjes, grappig. Fijn dat het wandelen goed ging.
Wat fijn dat het wandelen zo goed gaat. Wel oppassen met je achillespees. Dat heeft echt tijd nodig, niet forceren. Ik heb het diverse keren gehad, fysio hielp nauwelijks, oefeningen op de trap wel om de pees sterker te maken.
Bijzonder plekje weer, vooral de geknakte kruisen spreken me aan.
Een echt sprookjesbos!
Die niet smeltende sneeuwpop is leuk. :-)
Een mooi en interessant blog, zéker de moeite waard, om daar een kijkje te nemen.
Vreemd, maar dit maakt me nieuwsgierig naar die Oda. Die komt hier op diverse plaatsen terug zoals een Odasingel en een Odaparking in Sittard. Ik ga eens verder op zoek…