Uiteraard is het al een verlies niet langer die goddelijk ratelende borden op Utrecht centraal maar door led of andere ellende verlichtte reuzeschermen. De nieuwe tijd zonder charme. Maar terwijl ik zocht naar iets richting mijn Brabantse land, aanschouwde ik toch charme maar in andere hoedanigheid.
In de snelheid van het station baltst de duif zijn schoonheid over een trotse duivin. Bronstig accepteert hij haar voorwaarden niet, wat rest een tragische breuk, een gebroken hart. Geen voorgoed verdwenen mens, geen rennende voeten haastige gezochte treinen of een wanhopige laatste schreeuw, geen vertrekkende trein in het voorbij gaan maar een liefdeloze duif een doffer maar niet dof, deze duivenman aan een half woord genoeg.
Aanschouw een grenzeloze verleider van duivin naar duivin, vluchtig als de tijd, als het station. Tevreden koert de duivin haar eigen lied en kijkt ondertussen naar welke trein op vertrek staat tot het ook voor haar tijd is om te gaan. Naar de volgende verleiding, het volgende station of misschien alleen naar het volgende bord.
Nou inderdaad, wat iemand hiervoor ook al zegt: een prachtig beeldverhaal
Geweldig logje, ik houd ervan! ;-) Misschien zat ze wel op de trein naar Maastricht te wachten, een lift op het dak scheelt toch een roteind vliegen als je trek in vlaai hebt.
Je hebt er in woord en beeld weer een heerlijk verhaal van gemaakt.
Wat een leuk blog Liebeth.
Er is in de loop der tijd veel veranderd, en niet altijd ten goede.
Wat een mooie herinnering dankzij jouw logje … de ratelende borden. Heerlijk.
Wat een tof beeldverhaal! En ach ja, die ratelende borden op Utrecht CS…
Ik moet volgende weer naar Utrecht. Ik zal eens kijken hoe het met de duifies is.
Jammer dat de technologie de nostalgie wegdrukt. Maar niet hier dankzij de duifjes bij het bord met de uren van vertrek… unieke en schitterende foto’s! En heel mooi beschreven.
Een mooi blogverhaal Liesbeth…
Een poëtische log in zwart-wit. Heerlijke fotografie met tristesse en nostalgie.