Fotoserie: De zon heeft gewonnen

Na mijn werk fiets ik naar huis, het is mistig en vreselijk guur. Echt ver is het niet naar huis maar om de hoek uit het zicht van iedereen doe ik toch mijn sjaal maar om. Ik ben niet kouwelijk maar je zou het worden, alles is bevroren. Onderweg bedenk ik me of ik nog een rondje ga fietsen of meteen naar bed ga. Onderwijl maakt mist de wereld klein en vriest het laagje voor laagje aan me vast. Anderen zouden over deze vraag niet nadenken maar ik wel. Ik moet genoeg slapen om de dip tijdens de nacht te voorkomen, maar ja de wereld is ook wel heel mooi nu. Dus verzin in een ommetje, een niet al te verre route voor foto’s en wat extra beweging dan douchen en naar bed.

Thuis wissel ik van tas en vertrek meteen weer. De zon, verblind door mist, vecht om haar bestaansrecht en ook vandaag gaat ze winnen maar nu nog niet. Nu plakt ijzel en mist aan mij, bevriest mijn haar en zijn eenzame oude wandelaars verbaast een levende ziel te aanschouwen op hun dagelijks nooit veranderende wandeling. Ik fiets langzaam op een bevroren modderige boerenweg en verjaag vogels uit bomen en onzichtbare eenden van waterkanten. Zien ze mij wel of ben ik niet meer dan een groot silhouet van gevaar? Hun luide gesnater verraad hun vluchtroute maar ik sla op hen geen acht. Met mijn camera los op de schouder heb ik al mijn aandacht op een veilige fietsroute tot ik een foto zie en afstap.
In de dichte mist weet ik even niet de route maar stilstaand hoor ik de weg die ik moet passeren en fiets de goede kant op. Ik steek schuin over, de stilte en schoonheid is overweldigend maar de tranen in mijn ogen komen gewoon van de ijzige kou. Ik maak vaart en even later fiets ik langs het kanaal wat zo breed als een sloot de naam niet mag dragen. Tussen de bomen het gedempte gouden licht in een verdere doodse stilte. Ik geniet en als ik vaag mijn silhouet onderscheid weet ik dat het tijd is om naar huis te gaan. De zon heeft gewonnen.