De Boysz zien ze bijna vliegen

Hoewel ik toch wel meerdere keren gevraagd heb of het niet heel veel WO2 werd, bleef Rianne melden dat het prima was zo. Ze reed me met de leukste binnendoor weggetjes naar Venlo en liet me zien wat ze van de Fliegerhorst had kunnen vinden. Een voormalig wachthuisje en verkeerstoren deed ons beide niet zoveel misschien wel omdat ik wist dat er sporen waren die niet verbouwd zijn na de oorlog. En of die Boysz wisten dat er meer was, want ze waren wederom braaf en stil tot ze uit de auto waren.

Ik stond moeizaam een Duits bord te lezen, Rianne hield ondertussen met ene hand haar tas dicht en kon nog met de ander nog net een poot grijpen. Razendsnel die grijze muis en ondertussen brulden ze alle drie dat we het beloofd hadden. Pffff jaha maar niet op het vliegveld natuurlijk. Met de belofte dat ze op het pad zouden blijven lieten we hen vooruit lopen, dat ging niet snel en dat is prima want inmiddels was mijn achilles wat dwars.
Al snel zagen we een muur opdoemen, oud en kapot maar het bouwhek daar kon ik wel een foto doorheen maken. Maar die Boysz, ja die zagen hun kans schoon en eigenlijk hadden ze gelijk. Zelfs ik liep zo om het hek heen in wat ooit een verwarmde hangaar was. De Fliegerhorst Venlo werd begin 1900 aangelegd en werd vooral gebruik voor vliegdemonstraties. Daarna werd het een vliegbasis, in de oorlog kwam er ook nog een schijnvliegveld en weer later werden de landingsbanen volledig verwoest.

Ooit waren er twaalf, er zijn er nog 4 over. Alhoewel ‘over’ een mooi woord is, bij vertrek hebben de nazi’s de boel opgeblazen, er is nooit gevochten op het terrein. Een verwarmde hangar werd gebruikt om onderhoud te plegen. Zo’n hangaar was 900m2 (2 tennisbanen) groot en had een ketelhuis. Helaas is ook de graffitymaffia langs geweest, het is een gave maar gevaarlijke plek.
Ondertussen waren de Boysz niet meer te houden, voor ik er erg in had hingen ze aan muren, keken over randen en deden wat jongens moeten doen. Ontdekken, spelen, net niet vallen en parachutespringen zonder parachute, het is dat Rianne ingreep want het is opletten geblazen. Oók voor ons, veel is overwoekerd, bezaaid met losse bakstenen dus was ik vooral voorzichtig en volgde de paden die anderen voor ons gemaakt hadden. Het is zonder meer een ontzettend bijzondere plek om rond te kijken. En de omgeving had nog meer te bieden, iets wat ik al heel lang wilde zien. Maar daar moesten we eerst nog naar op zoek.