Wat de fck is dit nou weer?
Ik zit zonder bril op de rand van het bed, het is voor de koffie dus heel helder ben ik nog niet. Gedachteloos wrijf ik over mijn kuit. Geen idee waarom, maar niet voor niks blijkbaar, want daar zit ineens een dikke, harde bult.
Suffig probeer ik me te bedenken waar ik me zo gestoten heb, maar kan me niks herinneren. Nu weet ik inmiddels uit ervaring dat na je veertigste de kwaaltjes sneller komen, langer blijven en meestal totaal onredelijk zijn. Maar dit? Dit is nieuw. Ik wrijf de slaap uit mijn ogen, zet mijn bril op en kijk opnieuw. En prik nog eens met mijn wijsvinger…Een spier mensen. Een doodnormale vetloze dikke knappe kuitspier.
Joh.
En ja, natuurlijk weet ik heel goed waar het vet nog wél zit. Wat er nog gezellig meedeint. En ook wat ik er allemaal voor laat en hoeveel kilometer ik fiets. Maar deze bult — en verdomd, links ook — die had ik nog niet gezien. Maar geen zorgen voorlopig is dit het enige wat gespierd is-, op mijn stembanden en middelvinger na.
Hehehe! Dat zijn leuke ontdekkingen.
Dat soort verrassingen wil ik ook wel hebben. Liefst in de middelste regionen van mijn lijf.
Tsja , hahahaha.
Dat was schrikken :)
Mijn kuiten zien eruit als melkbussen zo groot. En je weet het vast al, maar kuiten zijn als je tweede hart.
Een goede bult dus!
Die laatste zin… :)
En die bulten… geen idee wat het kan zijn!
Hahaha, lekker bezig!
Nee hoor…. ik gniffel niet….. nee écht niet, dat lijkt gewoon zo! ;-)
Ik weet niet of ik dit nu positief moet zien…
Stevige kuiten… die laten zich niet onderuit fluiten.
Van het verre fietsen om al die mooie foto’s te maken natuurlijk.
Love As Always
Dimario
Heb die ook! Gelukkig! Ik dacht al dat ik een tot nu toe onontdekte kwaal had. Bij mij geen fiets- maar wandelkuiten. Maar net als bij jou blijft het daar ook bij. :-)