Brave Boysz het moet niet gekker worden!

Die lieve kleine Boysz hadden zich werkelijk keurig gedragen in de toch wel opvallende rugzak van Rianne. Ik had helemaal geen foute Duitse opmerkingen gehoord, zelfs geen foute liedjes. Nu heb ik die laatste zelf weleens in mijn hoofd, maar ook ik ken mijn plaats. Ook op de militaire begraafplaats van Venray hadden ze zich niet laten horen. Het was of ze wisten dat als ze het daar zouden verknallen dat ze dan de auto niet meer uit zouden komen. En we moesten nog lunchen en naar iets heel heel stoers.

Uiteraard zaten ze vrijwel meteen op tafel, al toen we onderweg waren had ik grote en kleine maagjes horen knorren en ik twijfelde al of er iets te knagen voor hen bij zou zitten. Ik bedoel als ik vol zou zitten met fluff en stuff dan zou ik zeker geen gezonde volkorenboterhammen en sla eten. Maar dat is nou eenmaal wel waar ik zelf voor ga. Allicht dat er onderin die tas nog wat te snaaien voor hen zat, want na een dolle bocht lagen ze de giechelen toen de tas was omgevallen en daarna was het zó stil dat ik af en toe checkte of ze niet echt iets uitvraten.

Het restaurant was druk, een tafel verderop lag een bijzonder grote camera op tafel van één of andere omroep en ik zei dan ook tegen Rianne, zin om op tv te komen? De Boysz trokken zich er ook geen zier van aan maar om geklier en gedrein aan tafel te voorkomen (en mezelf te vermaken) pakte ik mijn meest handzame camera’s. Ze waren zo afgeleid dat er niet eens ruzie kwam over mijn koekje, ze taalden er niet naar of ze deden alsof om mij te sparen. Zelf kreeg ik al genoeg suiker binnen door de te zoete vinaigrette maar de boerenomelet smaakte en gaf me genoeg energie om nog een poosje te wandelen.

Wel had die niet zo kleine grijpgrage muis het voorzien op mijn kleine retrocamera. En ik moet zeggen dat het qua formaat ook niet misstond en wat ik heb gezien, zijn de foto’s zeker niet slecht. Maar ik heb het hem wel weer ontfutseld en moeten beloven dat ze de volgende stop uit de tas mochten.