Ademloze schoonheid in Drimmelen

De zon was inmiddels weggezakt, maar omdat Vriendlief nog niets van het dorp had gezien besloten we nog een stukje te wandelen. Op het licht af liepen we langs de vaart. Terwijl ik net wat verder keek dan een kwartier geleden, zag ik de mist over de weilanden trekken. Ik kan amper in woorden uitdrukken hoe mooi het was: hoe vredig de zwanen en eenden, de mist in de verte.

De kleuren veranderde sneller dan ik rond kon kijken en terwijl Vriendlief zei: ‘Even hè ik begin honger te krijgen’ sjokte ik een omgeploegd weiland in. Haha tot ik klaar ben ja.

De mist zwol aan en ik was erbij om de schoonheid, de silhouetten en de kleuren vast te leggen. Ik jongleerde van de ene camera naar de andere, van de ene kant naar de andere om die spaarzame tijd die me gegeven is met dit licht en deze waaier volledig uit te buiten. Volledig tot me te nemen, zo vol van genieten op de enige manier die ik ken. Fotograferend, alsof ik voor de plek gemaakt was.

Langs een vaart, langs de wilgen met hoog boven me het gakken van ganzen en voor de rest helemaal niets. Absolute stilte enkel onderbroken door het kenmerkende geluid van een meerkoet uitstervend over het water onverminderd door de zachte bijna aaibare mist. Terwijl de watervogels, amper gehinderd door mijn aanwezigheid hun maaltijd bij elkaar zwemmen voor ze zich te ruste leggen in het veilige donker wat niet lang meer op zich laat wachten.

Verstild van welk menselijk fenomeen dan ook stond en bukte ik me daar over het land tot de koude tot mijn handen doordrong en ik wist dat deze zo korte maar ademloze schoonheid voorbij was. Pas toen liepen we terug het dorpje door en lieten het prachtige Drimmelen achter ons.