De wolkenkrabber die alles zag

De wolkenkrabber die alles zag

Tweeënveertig jaar oud was ze toen de mensen op het dak opeens een ander panorama voorgeschoteld kregen. Niet langer keek zij zelf over een vredig water en dito spoorbrug, nee op deze vroege morgen zag ze parachutisten en watervliegtuigen landen. Het Witte Huis wordt ze genoemd, naar Amerikaans model voor toentertijd erg modern met lichtreclame op het toen hoogste dak van Rotterdam. Ze is de wolkenkrabber die alles zag.

De zo vredige vroege morgen werd ruw verstoord zonder een schot te lossen kwam de vijand aan wal. Vanaf de Willemsbrug wapperde hinderlijk voor het uitzicht een hakenkruisvlag. Rotterdam was zwak verdedigt 1100 militairen maar. Zwak verdedigt omdat Rotterdam te ver van het front was en Nederland amper een leger had. Eén tank hadden ze maar die was niet in de havenstad. Helaas hadden de Duitsers het anders gezien, zij zagen hun kans met deze inmiddels wereldstad. Een snelle doorstoot naar Engeland, maar nu stapten ze net aan land op het Noordereiland. Een toevallig aanwezige politieagent trok zijn wapen naar de Duitsers en werd de eerste gevallene van deze aanval.

Want dat was het, de aanval op Rotterdam. Terwijl verderop het vliegveld Waalhaven wordt gebombardeerd komen nog meer parachutisten, ze had ze zien landen nabij het Feijenoordstadion ze voegden zich bij de rest van het terreur aan de overkant. Ze kwamen de brug niet over want inmiddels waren de Nederlanders er. De veelal logistiek getrainde militairen of nog in opleiding zijnde mariniers hadden groepen gevormd, hun wapens gehaald en wisten de vijand aanzienlijke verliezen te leveren.

Met haar prachtige ligging werd ze al snel ingenomen, daar was ze trots op. Ook toen haar buurvrouw het Maashotel in brand werd geschoten dacht ze er niet aan te buigen voor deze aanval. Terwijl verderop de van Galen tot zinken werd gebracht door Duitse Stuka’s kreeg ook zij een voltreffer, recht in de liftschacht ontplofte een granaat. Pijnlijk maar niet verslagen keek ze lijdzaam toe zag de tegenaanval van de mariniers, juichte om elk Nederlands succes en zag de mariniers geïsoleerd raken onder de pijlers van de brug.

Stevig stond ze, maar ze had wat te verduren gehad hoewel in de ramen op de 7e en 8e verdieping mitrailleurs stonden opgesteld wist ze, voelde ze dat er geen houden aan was. Hoorde ze daar in de verte niet een grote Duitse opmars aankomen? En het was dan ook op de 4e dag dat ze in de verte de Heinkels zag naderen en haar met tranen gevulde ogen sloot.

Een kwartier later, toen de stilte haar dwong haar ogen te openen zag ze niets dan verwoesting. De Laurenskerk, het postkantoor, het raadhuis en het Schielandhuis waren gespaard gebleven. Door wind aangewakkerd branden zouden later nog meer verwoesten, maar zij is er nog. Ze is de wolkenkrabber die alles zag wat de stad 80 jaar geleden is aangedaan. Maar ze is ook de wolkenkrabber die de stad zag herrijzen en dat veelal boven haar.

35 thoughts on “De wolkenkrabber die alles zag

  1. Wauw, wat heb je dit mooi beschreven! Ik heb 21 jaar in Rotterdam gewoond (ben nu 23) en ik kon echt genieten van alle geschiedenis die ik om mij heen zag en soms pas jaren later ontdekte. Zo liggen er in het park bij de basisschool waar ik vroeger leerling was cijfers. Hier klommen wij als jonge kinderen graag op. Ik kreeg niet heel goed les op deze school (lees: best slecht). Hierdoor ontdekte ik pas twee jaar geleden, toen ik een minder cultureel erfgoed volgde op de hogeschool, dat deze cijfers samen het getal ‘1943’ vormen en de cijfers staan voor het vergissingsbombardement op die wijk. Wist ik eindelijk na al die jaren waarom de getallen 0, 2, 5, 6, 7 en 8 misten. Iets wat ik als kind heel jammer vond.

  2. Mooi beschreven! Altijd als ik door Rotterdam fiets zit ook dat bombardement in mijn hoofd: dit blok is gespaard gebleven, daar staat nieuwbouw uit de jaren ’50, dus die straat raakte verwoest…

    1. De branden na het bombardement hebben ook een hoop verwoest, die lijst met huizen is ook zo enorm lang!

  3. Ik vind het zo’n mooi gebouw. heel af en toe ben ik in Rotterdam en ga dan even kijken. Mijn moeder woonde als tiener in Rotterdam tijdens de oorlog. Zij had dagboeken met krantenfoto’s bewaard, tot zij echt oud was. Toen heeft ze ze blijkbaar weggegooid, want we vonden ze niet meer. Jouw verhaal brengt alles weer terug. Dat dat ooit is gebeurd, he?

    1. Zonde dat het weg is maar ze heeft het zelf gedaan dat scheelt. Het is niet voor te stellen helaas hing het ook toen van amateurisme en ondoordachtheid aan elkaar.

  4. Eigenlijk door de corona nu een heel speciale dag.
    Ook toen minder mensen op straat met veel verdriet. Hans

  5. Het witte huis ……….. de dame die alles zag …………. inderdaad!!!
    Had vandaag graag op Plein 1940 gestaan. Nu naar de rtv Rijnmond gekeken die een speciale herdenking uitzond vanuit de Laurenskerk, over het bombardement dat zelfs God dakloos maakte, verwoorde de pastor.

  6. Een mooie z/w foto ter illustratie van dit stukje geschiedenis die je van uit een originele invalshoek tot ons brengt.

  7. Ontzettend mooie foto. Vooral omdat je ‘m in zwart/wit plaatst.
    Een ontroerend verhaal vanuit een bijzonder perspectief.
    Daarna werd alles alleen nog maar erger. Het doet me elke keer wat als ik foto’s, filmpjes en verhalen zie over het bombardement. Het hart voor altijd uit de stad…

  8. Mooi geschreven en wat een grande dame.
    Ze staat er nog, fier overeind, kijkend over het water.
    Onverschrokken de wacht houdend over haar Rotterdam.

Comments are closed.